سدازا (صدا)

تائید حکم اعدام زانیار و لقمان مرادی در دیوان عالی رسما اعلام شد

2012-02-08T16:12:00.000-07:00

حکم اعدام لقمان و زانیار مرادی دو زندانی سیاسی محبوس در زندان رجایی شهر کرج با اعلام در رسانه‌های حاکمیت به صورت رسمی تائید شد.

بر اساس گزارش خبرگزاری مهر، دو عضو گروهک منحله کومله که با حمایت سرویس اطلاعاتی انگلیس پسر امام جمعه مریوان و دو تن از همراهان وی را ترور کرده بودند از سوی قضات شعبه ۱۴دیوان عالی کشور تایید شد.

در سناریوی اعلام شده به این رسانه آمده است: اوایل سال ۸۸ پسری به نام زانیار مرادی – ۲۲ ساله – مخفیانه به دیدن پدرش – از سران گروهک کومله – در شهر سلیمانیه عراق رفت و در آنجا از طریق پدرش با فردی به نام جلیل ـ افسر سرویس اطلاعاتی انگلیس- ملاقات کرد و مأمور امنیتی نیز با وعده فراهم کردن تسهیلات زندگی آرام و راحت برای زانیا در اروپا از وی خواست نقشه ترور پسر امام جمعه مریوان را اجرا کند. بدین‌ترتیب زانیار به دنبال بازگشت از عراق موضوع را با لقمان مرادی – متهم ردیف اول – مطرح کرد. لقمان نیز پس از شنیدن وعده‌های وی برای مشارکت در ترور اعلام آمادگی کرد. بدین‌ترتیب آن‌ها پس از تهیه اسلحه کلاشینکف و یک دستگاه موتوسیکلت برای اجرای نقشه ترور دست به کار شدند.

سرانجام پس از فراهم کردن مقدمات لازم، شامگاه ۱۴ تیر ۸۸ سعدی – پسر امام جمعه مریوان – را همراه دو پسر جوان دیگر به نام هادی و عبداللـه هنگامی که با زبان روزه از مسجد باز می‌گشتند با اسلحه کلاشینکف به رگبار بستند. تروریست‌ها بعد از جنایت خونین سوار بر موتوسیکلت ازمحل حادثه گریخته و هنگام فرار نیز اسلحه را به دریاچه‌ای پرتاب کردند. با این وجود آن‌ها با تلاش ویژه مأموران وزارت اطلاعات و با همکاری پلیس دستگیر شدند. تروریسـت‌ها روز چهارشنبه – اول دیماه سال گذشته - به اتهام اقدام علیه امنیت کشور، محاربه و ترور سه جوان با حضور امام جمعه مریوان و اولیای دم به طور علنی محاکمه شدند.

این خبرگزاری همچنین به نقل از امام جمعه اهل سنت مریوان آورده است: امام جمعه مریوان به عنوان نماینده خانواده شکات و شهدا در جلسه دادگاه پس از قدردانی از دستگاه قضایی برای رسیدگی به این پرونده اظهار داشت: پسرم و دو نفر دیگر روزه‌دار بودند. پسر من خادم مسجد بود و آن دو نیز کارگر ساده بودند. نمی‌دانم که آن‌ها برای چه این کار را انجام دادند. وی افزود: می‌دانیم که گروه‌های ضدانقلاب برای بلعیدن نظام جمهوری اسلامی ایران دهن باز کرده‌اند، این افراد چرا برای پول این اقدامات را انجام می‌دهند. من بار‌ها اعلام کردم که اگر افرادی که این کار را انجام داده‌اند نزد من بیایند و بگویند که ما این کار را انجام داده‌ایم من آن‌ها را آزاد می‌کنم ولی آن‌ها نیامدند ودر ‌‌نهایت توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند. امام جمعه مریوان گفت: خواسته من و خانواده دو شهید دیگر این است که خون عزیزان ما به هدر نرود.

مته‌مان نیزدر جلسه دادگاه با تشریح جزئیات ترور‌ها اتهاماتشان را پذیرفته و با صراحت گفتند با نقشه و حمایت افسر اطلاعاتی انگلیس نقشه ترور را اجرا کرده‌اند.

این در حالی است که پیش‌تر این دو زندانی سیاسی با انتشار رنجنامه‌ای اتهامات وارده از سوی دستگاه امنیتی را تکذیب کرده و اعلام داشتند که بر اثر شکنجه‌های فیزیکی مجبور به پذیرش اعترافات دیکته شده بازجویان؛ شده‌اند.

قاضی صلواتی از شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران نیز پس از پایان جلسه محاکمه به استناد دلایل و مستندات پرونده و اعترافات صریح مته‌مان و براساس آیه ۳۳ شریفه سوره مائده و مواد ۱۸۳، ۱۸۶، ۱۸۹، ۱۹۰ و ۱۹۱ قانون مجازات اسلامی آنان را محارب و مفسدفی‌الارض شناخت. هر دو جنایتکار نیز به اعدام در ملأ عام محکوم شدند. با اعتراض دو اعدامی به حکم مجازات خود پرونده آن‌ها به دیوان عالی کشور فرستاده شد. قضات شعبه ۱۴ دیوان عالی کشور نیز پس از بررسی پرونده و حکم مجازات دو تروریست، حکم شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی تهران را تائید کردند.

قاضی عمرانی رئیس اداره دفتر دیوان عالی کشور در باره آخرین وضعیت این پرونده گفت: قضات شعبه هفتم دیوان عالی کشور پس از بررسی پرونده درباره حل اختلاف در مورد رسیدگی به اتهام قتل عمد دانیال و لقمان اعلام کردند رسیدگی به این اتهام در صلاحیت دادگاه کیفری استان تهران است.

اطلاعيه شماره ٣٩: به فراخوان شاهرخ زماني و محمد جراحي وسيعا پاسخ دهيم

2012-02-06T17:33:00.000-07:00

به گزارش ١٠ بهمن منتشر شده از سوي كميته حمايت از شاهرخ زماني، شاهرخ و محمد جراحي دو فعال كارگري عضو كميته پيگيري براي ايجاد تشكل هاي كارگري و از فعالين شناخته شده در شهر تبريز پس از ده روز بازداشت اكنون به بند قرنطينه زندان اين شهر منتقل شده اند. زندانبانان جمهوري اسلامي اين دو فعال كارگري را زير فشار شديد قرار داده و اعلام كرد ه اند چون در دور قبلي زنداني بودنتان و همچنين در زمان آزادي موقت، موضوع دستگيري، زندان و شکنجه شما توسط برادران اداره ي اطلاعات (باز جوها)، رسانه اي، از راديوها، کانالها و سايت هاي مختلف ضد نظام پخش و در آن خبرها به برادران ما توهين شده است، شما را در قرنطينه نگه مي داريم تا تنبيه شويد.

بنا بر همين گزارش شاهرخ زماني و محمد جراحي ضمن اعتراض به مسئولين زندان از بابت آزار و اذيت و نگهداريشان در ميان زندانيان مبتلا به ايدز و معتادان به شيشه، از تمامي کارگران ، فعالين، تشکل ها و نهاد هاي کارگري و انقلابي و مردم آزاديخواه تقاضاي حمايت و حتي گسترش اعتراضات را در جهت شکست اين حربه ماموران، بيشتر از قبل را داشته و اعلام کرده اند در صورتي که مسئولين زندان و بند به در خواست شان مبني بر انتقال به بند هاي عمومي جواب مثبت ندهند، تا چند روز ديگر اقدام به اعتصاب غذا خواهند کرد.

جمهوري اسلامي از رسانه اي شدن صداي اعتراض كارگران زنداني و جهاني شدن اين اعتراض وحشت دارد. كارگران و فعالين كارگري را مورد اذيب و آزار و دستگيري قرار ميدهد تا كل كارگران و كل جامعه را عقب بزند. با كمپيني جهاني صداي اعتراض كارگران زنداني باشيم و در برابر فشارهاي جمهوري اسلامي بر فعالين و رهبران كارگري قاطعانه بايستيم. از خواست شاهرخ زماني و محمد جراحي وسيعا حمايت كنيم.

كمپين براي آزادي كارگران زنداني

١٢ بهمن ٩٠، ١ فوريه ٢٠١٢

Shahla_daneshfar@yahoo.com
Bahram.Soroush@gmail.com
http://free-them-now.blogspot.com/

جوان 20ساله اهوازي، زير شكنجه جان داد

2012-02-05T17:21:00.000-07:00

ناصر آلبوشوکه درفشان جوان 20 ساله عرب اهوازی پس از شکنجه در بازداشتگاه اداره اطلاعات اهواز جان سپرد.

فعالان حقوق بشر از اهواز گزارش دادند که ناصر آلبوشوکه درفشان روز پنج شنبه 26 ژانویه 2012 در بازار نادری اهواز دستگیر شده بود. درفشان پس از انتقال به بازداشتگاه وزارت اطلاعات دراین شهر در روز دوشنبه 30 ژانویه 2012 زیر شکنجه جان سپرد.

خانواده ناصر آلبوشوکه درفشان فرزند نعیم پس از دریافت جنازه فرزنداشان آثار شکنجه را بر روی جسد او یافته اند. تیرگی گردن و آثار ضربات بر روی کمر و دنده ها و خفگی بر جنازه این جوان دیده شده است.پیش از این نیز یک فعال حقوق بشر اهوازی به نام رضا مغامسی در بازداشتگاه اداره اطلاعات دزفول و در تاریخ 27.3.2011 نیز زیر شکنجه کشته شده بود.

خانواده درفشان در گفتگو با فعالان حقوق بشر می گویند که ناصر هیچ گونه فعالیت سیاسی نداشته است.

تلاش های خانواده درفشان برای کشف علت دستگیری و سپس مرگ او زیر شکنجه به نتیجه ای نرسیده است.

دادگاه سید هاشم خواستار و صدیقه مالکی فرد از فعالین فرهنگی مشهد از دهم بهمن ماه به روز یکشنبه شانزدهم بهمن به تعویق افتاد.

2012-02-04T16:59:00.000-07:00

صدیقه مالکی فرد معلم بازنشسته و همسرهاشم خواستار با اشاره به تعویق تاریخ برگزاری دادگاه می گوید: " روز دهم بهمن، من و آقای خواستار به دادگاه رفتیم اما گفتند قاضی مریض است و وقت دادگاه را به روز یکشنبه 16 بهمن عقب انداختند. پیش از این من را احضار و بازجویی کرده بودند که چرا مصاحبه کرده ام و به اتهام تشویش اذهان عمومی و تبلیغ علیه نظام قرار است حکمی برایم صادر کنند.

من در بازجویی ها گفتم آیا اطلاع رسانی در خصوص وضعیت همسرم و مشکلاتی که برایم پیش آمده جرم است. این در حالی است که من فقط به قسمتی از مشکلات اشاره کردم و تمام آنچه بر سرمان آمده چیزی نگفتم....حالا این بار برای هر دوی ما پرونده تشکیل داده اند و می خواهند حکم صادر کنند!"

هاشم خواستار نیز با بیان اینکه زندان هم باشیم برای آنها هزینه دارد، آزاد هم باشیم باز برایشان هزینه دارد، می گوید:

" من و همسرم خودمان را برای زندان آماده کرده ایم و اصلا مهم نیست سالها به عنوان فعالین فرهنگی به این جامعه خدمت کرده ایم و حالا اینگونه باید با ما برخورد می شود. من به بازجو و بازپرس هم گفتم ، "این جهان کوه است و فعل ما ندا، سوی ما آید نداها را صدا" . هرکاری که انجام دهیم عمل آن به خودمان برمی گردد. کنش و واکنش داریم، یعنی یک عملی صورت می گیرد که باعث ایجاد عکس العمل و واکنش می شود. بارها هم به آنها گفته ام اگر همه راه راست بروند و از قرآن اطاعت کنند دیگر مشکلی پیش نمی آید. این مشکلاتی که شاهدش هستیم ناشی از آن است که به مردم دروغ می گویند."

هاشم خواستار، مهندس کشاورزی و معلم بازنشسته در تاریخ ۲۵ شهریور ۸۸ دستگیر و به زندان وکیل آباد مشهد، منتقل و در دادگاه بدوی به شش سال حبس، محکوم شد. حکم او در دادگاه تجدید نظر به دوسال زندان تعزیری کاهش یافت. اما پس از اتمام دوران محکومیت خود به شکل غیرقانونی به مدت چهل و پنج روز در زندان نگه داشته و مورد بازجویی قرار گرفت.

این فعال فرهنگی مشهدی با اشاره بر بی عدالتی ها ادامه می دهد: "من دو سال حکم زندان داشتم که تحمل کردم و تمام شد. اما در روزی که باید آزاد می شدم از پشت بلندگو گفتند آزادی خود معرف یعنی من را به دادگاه انقلاب معرفی کردند و از دادگاه به اطلاعات بازگردانند و دوباره به زندان وکیل آباد منتقلم کردند. در زندان وکیل آباد هم از اطلاعات می آمدند و بازجویی می شدم.

یعنی حتی بعد از اتمام حکم یکساعت هم آزاد نبودم و چهل و پنج روز من را در حبس نگه داشتند. علت آن هم نامه هایی بود که از داخل زندان می نوشتم و گویا این حقایق برای اینها سنگین تمام شده و این بار به اتهام تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب و تبلیغ علیه نظام می خواهند حکم صادر کنند."

هاشم خواستار با تاکید بر اینکه سکوت جایز نیست، می افزاید: "دفاعیه خود را نوشته ام که در اختیار شما هم قرار خواهم داد. این دفاعیه را هم بر اساس کتاب حکومت اسلامی آقای خمینی نوشته ام که پنجاه سال پیش ایشان از رژیم این ایرادات را می گرفتند که این ایرادات در حال حاضر بسیار بدتر از دوران شاه شده است.

شما از ما چه می خواهید؟ شما می گویید اهدنا صراط المستقیم ، ما هم راه راست می رویم و به شما کاری نداریم. ما انقلاب کردیم که شرایط اصلاح شود اما از هر نظر بدتر شده است و تمام اینها را در دفاعیه با ادله و استناد به کتاب آقای خمینی برشمرده ام. آنها غافلند که برای مومن مهم نیست که آزاد باشد یا زندان ، مهم این است که راه خدا را برود و راه خدا همان راه مردم است. مگر در قرآن نیامده هیچ قومی تغییر نخواهد کرد ، مگر آنکه خود آن قوم وضعش را تغییر دهد ، پس آقای قاضی نه دست شماست که مردم را تغییر دهید نه دست من ، خود مردم تصمیم گیرنده و آگاه هستند."

این معلم سرشناس مشهدی با بیان اینکه انتخابات پیش رو به هیچ وجه آزاد نیست می گوید: "ما به هیچ عنوان در انتخابات شرکت نمی کنیم و خودشان هم خبر دارند با این شرایط غیر آزاد نه کاندیدایی داریم نه شرکت خواهیم کرد.اینها تصور می کنند ما یک لشگری تشکیل داده ایم و اگر ما را بگیرند همه ساکت می شوند در صورتی که اینطور نیست و مردم خود بسیار آگاه هستند و شرایط را تشخیص می دهند. من آن زمان به بازجوی خود گفتم که خیلی عجله کردید که من را الان گرفتید ، من منتظر بودم زمان انتخابات مرا بگیرید و الان هم دوباره نزدیک انتخابات می خواهند مرا به زندان بیاندازند و تمام رفت و آمد های من زیر نظر است.

علت دیگر جلو انداختن تاریخ دادگاه نامه هایی است که من از داخل زندان نوشتم. هفتاد روز از ۶.۱ زندان وکیل آباد به سالن ۱۰۲ بند ۵ زندان تبعید کردند و با مجرمین بودم در آن زمان نامه ای به نام "فراموش شدگان" نوشتم و در آن نامه شرایط زندان و زندانیان را نوشتم که هرکس آن را خواند گریه می کرد و حالا آن نامه برای آقایان بسیار سنگین تمام شده است نامه ای که فقط حقایق را افشا می کرد."

هاشم خواستار تاکنون سه نامه به رییس قوه قضاییه در خصوص وضعیت نامناسب و غیر انسانی و اعدام های پنهانی زندان وکیل آباد مشهد نوشته است. یکی از آن نامه ها به نام "فراموش شدگان" یکی از تکان دهنده ترین نامه هایی است که وضعیت اسف بار آن سوی میله های زندان و زندانیان را افشاء می کند.

این فعال فرهنگی که در بند امنیتی- سیاسی ۶.۱ زندان وکیل آباد مشهد نگهداری می‌شد، مدتی به سالن ۱۰۲ بند ۵ این زندان منتقل شد که مربوط به مجرمان مواد مخدر و قاتلین می باشد. مسئولان زندان علت انتقال خواستار به سالن ۱۰۲ بند ۵ را بخاطر نامه هایی که وی از داخل زندان منتشر کرده است مطرح کردند.

گفتنی است، بند ۵ زندان وکیل آباد از مخوف ترین بندهای زندان وکیل آباد و کل زندان های سراسر کشور است که به دلیل اعدام های دسته جمعی هفتگی، وضعیت بسیار اسفباری از نظر روحیه زندانیان دارد. در بند ۵ زندان وکیل آباد مشهد نزدیک به دو هزار زندانی محکوم به اعدام نگهداری می شوند. وضعیت بهداشتی این بند به مراتب بدتر از دیگر بندهای زندان وکیل آباد است. مواد مخدر در این بند به وفور استفاده می شود و جرایم جنسی نیز در حد بسیار بالایی در این بند وجود دارد و آمار قتل ، درگیری و تجاوز در این بند زندان بسیار زیاد است.

عذرخواهی یک عضو شورای انقلاب از مردم ایران به خاطر وقایع سه دهه اخیر

2012-02-04T16:14:00.000-07:00

احمد صدر حاج سیدجوادی با انتشار نامه ای سرگشاده خطاب به مردم ایران، به عنوان "یکی از افرادی که در تاسیس نظام و مدیریت انقلاب نقشی ایفا کرده‌" از آنها پوزش خواست.

در این نامه، که شنبه ۱۵ بهمن (۴ فوریه) منتشر شده، آقای حاج سیدجوادی به خاطر "خسارات مادی و معنوی که از رهگذار عملکرد و سیاست‌گذاری‌های مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران، طی بیش از سه دهه حکمرانی به مردم و کشور تحمیل شده" ابراز تاسف کرده است.

احمد صدر حاج سید جوادی، عضو شورای انقلاب ایران، وزیر دادگستری در زمان دولت موقت مهدی بازرگان، از نویسندگان پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی و از اعضای قدیمی "نهضت آزادی ایران" بوده است.

این عضو سابق شورای انقلاب ایران، هفته قبل نیز نامه ای که هفت ماه پیش به آیت الله خامنه ای منتشر کرده بود را منتشر کرد که در آن، خواستار "بررسی کفایت سیاسی و اخلاقی" محمود احمدی نژاد توسط مجلس و قوه‌‌ قضاییه، آزادی میرحسین موسوی و مهدی کروبی و اعلام "آشتی ملی" شده بود.

آقای حاج سیدجوادی مناسبت انتشار نامه جدید خود را سالروز تشکیل دولت موقت ایران به نخست وزیری مهدی بازرگان اعلام کرده است، که بسیاری از مسئولان آن را اعضای نهضت آزادی ایران تشکیل می دادند.

مهدی بازرگان، در ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ و به فرمان آیت الله خمینی مامور تشکیل دولت موقت ایران شد و در ۱۴ آبان ۱۳۵۸، در اعتراض به دخالت های روحانیون نزدیک به آیت الله خمینی و متحدانشان در وظایف دولت، و از جمله ماجرای گروگان گیری سفارت آمریکا در تهران، استعفا داد.

احمد صدر حاج سیدجوادی در نامه خود نوشته است: "آنچه در این لحظات برای راقم این سطور تاسف‌انگیز بوده و جای عذرخواهی دارد، نه مبارزه با نظام خودکامه‌ پهلوی یا همکاری با روحانیت یا پذیرش مسئولیت یا واگذاری قدرت به تشنگان آن است، که اگر یک بار دیگر نیز خداوند حیات دوباره عطا فرماید، سرنوشتی را جز مبارزه با ظلم، تلاش برای آزادی و حاکمیت ملت ایران و رشد و تعالی اخلاق برنخواهم گزید."

وی افزوده: "تاسف اینجانب از این حقیقت مایه می‌گیرد که تمامی روشنفکران در برهه‌ انقلاب ۱۳۵۷، از دستیابی به وحدت و بسط و گسترش نهادهای مدنی و سیاسی مدرن در مقابل شبکه‌های سنتی اجتماعی درک درستی نداشتند ."

این عضور شورای انقلاب در ادامه آورده: "اگر ما پس از پیروزی انقلاب، همچنان شانه به شانه ایستاده و دست در دست هم، استبداد را نشانه گرفته بودیم و مشكلات را در سقوط شاه خلاصه نمی‌دیدیم، امكان بازتولید استبداد و فرو افتادن از استبداد سیاسی به استبداد دینی به این سان راحت و كم‌هزینه صورت نمی‌پذیرفت."

آقای حاج سیدجوادی یادآوری کرده که نامه خود را در شرایطی می نویسد که در معرض "درد و رنج جانکاه ناشی از کهولت و بیماری‌های جسمانی" قرار دارد و "این نوشتار پایانی" را "گزارشی از یک عمر تلاش" برای مردم ایران تلقی می کند.

وی تاکید کرده که "ضمن اعتقاد کامل به اصالت انقلاب مردمی ۱۳۵۷ و آرمان‌های آن و دفاع از عملکرد نهضت آزادی ایران در خلال پیروزی انقلاب و پس از آن"، از "کوتاهی، قصور و یا ناتوانی خود به عنوان احدی از اعضای شورای انقلاب و دولت موقت در راستای ممانعت از عدول حاکمیت از آرمان‌های تاریخی ملت ایران و انحرافاتی که از همان هفته‌های آغازین ایجاد شد و آشکارا به چشم می‌خورد"عذر می خواهد"

این فعال سیاسی که اکنون ۹۴ سال دارد، در خاتمه با اشاره به "سختی‌ها و عسرت‌هایی" که "به نام حکومت جمهوری اسلامی ایران" بر مردم ایران وارد آمده، از خدا "طلب آمرزش" کرده است.

آقای حاج سید جوادی در نامه قبلی خود خطاب به رهبر ایران، نوشته بود که در پی "تهدیدات مکرر تلفنی ماموران وزارت اطلاعات" علیه چند تن از اعضای خانواده اش به علت "مکاتبات علنی و قانونی وی به برخی مقامات داخلی و بین‌المللی"، دوستان و آشنایان به او توصیه کرده اند که از نوشتن نامه به مقام های حکومتی خودداری کند.

صدر حاج سید جوادی بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم در نامه ای خطاب به دبیر کل سازمان ملل، پاپ بندیکت شانزدهم و رئیس اتحادیه اروپا، خواستار اقدام فوری برای توقف احکام اعدام صادر شده علیه معترضان به انتخابات شده بود.

این فعال سیاسی در سال ۱۳۸۰ و در سن ۸۴ سالگی در جریان بازداشت گروهی از نیروهای ملی مذهبی، بازداشت و بعد از مدتی به قید وثیقه آزاد شد.

وخامت وضعیت جسمی وانتقال زندانی کرمی خیر آبادی به یکی از بیمارستانها خارج از زندان

2012-02-04T11:46:00.003-07:00

بنابه گزارشات رسیده به " فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" وخامت حال زندانی علیرضا کرمی خیرآبادی و انتقال او به یکی از بیمارستانهای خارج اززندان.

زندانی علیرضا کرمی خیر آبادی که مدتها است از ناراحتی حاد قلبی رنج می برد و از چند هفته پیش پزشکان بهداری به او اعلام کرده بودند که کارکرد قلب وی تا 25 در صد کاهش یافته است. پزشکان بهداری زندان همچنین گزارش پزشگی را به دادستانی ارسال کرده بودند و اعلام کرده بودند که کارکرد قلب وی تا 25 درصد کاهش یافته است و به نقطۀ بسیار خطرناکی رسیده است و می بایست او در یکی از بیمارستانهای خارج از زندان بستری شود . اما عباس جعفری دولت آبادی مدتها است که از انتقال وی به بیمارستان جهت درمان خوداری می کند.

تا اینکه روز پنجشنبه 13 بهمن ماه وضعیت جسمی وی بسرعت به وخامت گرایید و با وضعیت وخیمی او را به یکی ار بیمارستانهای خارج از زندان منتقل کردند. از زمان انتقال وی تا به حال از وضعیت و شرایط او هیچ خبری در دست نیست.

از طرفی دیگر تعدادی از زندانیان سیاسی در وضعیت وخیم جسمی بسر می برند که از جملۀ آنها زندانی سیاسی عباس اسفندیاری 57 ساله و از زندانیان سیاسی دهۀ 60 می باشد.این زندانی سیاسی چندین ماه است که در وضعیت وخیمی جسمی بسر می برد و به نظر می آید که مبتلا به سرطان خون می باشد. او به سختی نفس می کشد و در مواقعی تنفس وی به حدی مشکل می شود که منجر به تیره شدن چهراش می گردد. آقای اسفندیاری همچنین به سختی قادر به حرف زدن می باشد.این مسئله باعث شده است که تا حد زیادی از تحرک وی بکاهد و اکثرا در بستر خود قرار بگیرد.علیرغم وضعیت حاد و وخیم جسمی وی، بازجویان وزارت اطلاعات و عباس جعفری دولت آبادی همچنان مانع انتقال او به بیمارستان هستند.گزارش پزشکی این زندانی سیاسی جهت انتقال به بیمارستان و درمان مدتها است که برای جعفری دولت آبادی دادستان تهران و از جنایتکاران علیه بشریت ارسال شده است اما تا این لحظه هیچ اقدامی در این باره انجام نداده است و روز به روز توان جسمی این زندانی سیاسی به تحلیل می رود و تقریبا به نقطۀ غیر قابل برگشتی رسیده است. زندانی سیاسی عباس اسفندیاری در سال 1388 در جریان قیام گسترده مردم ایران به دلیل هواداری از سازمان مجاهدین خلق دستگیر شد و پس از شکنجه های وحشیانه در بند 209 به بند 350 زندان اوین منتقل کردند و سپس به زندان گوهردشت کرج تبعید گردید.

زندانی سیاسی جعفر اقدامی که به ناراحتی نامشخص درد ماهیچه و عصب مبتلا می باشد و نزدیگ به 6 ماه است که شبانه روز از درد رنج می برد و به سختی قادر به راه رفتن می باشد. علیرغم گذشت نزیگ به 6 ماه از بیماریش هنوز مورد درمان جدی قرار نگرفته است و بازجویان وزارت اطلاعات و دادستان تهران مانع درمان وی در بیمارستانهای خارج از زندان می باشند.

همچنین زندانی سیاسی کیوان صمیمی از ناراحتی قلبی و کبد رنج می برد ولی از اعزام وی به بیمارستانهای خارج از زندان و درمان او جلوگیری می شود.

سایر زندانیان سیاسی مانند زانیار مرادی ،میثاق یزادنژاد،رضا شریفی بوکانی و... از بیمارهای مختلفی رنجی می برند اما از درمان آنها خوداری می کند و به حال خود رها شده اند.

فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران،عدم درمان زندانیان سیاسی که در وضعیت خطرناک جسمی قرار گرفته را محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر و سایر مراجع بین المللی خواستار ارجاع پرونده جنایت علیه بشریت رژیم ولی فقیه علی خامنه ای به شورای امنیت سازمان ملل متحد جهت گرفتن تصمیمات لازم اجرا می باشد.

فعالین حقوق بشرو دمکراسی در ایران

14 بهمن 1390 برابر با 03 فوریه 2012

گزارش فوق به سازمانهای زیر ارسال گردید:
کمیساریای عالی حقوق بشر
گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد
کمسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا
سازمان عفو بین الملل

info@hrdai.net

http://hrdai.blogspot.com

pejvakzendanyan@gmail.com

انتقال علی مرتضایی و یوسف محمدرضایی به بند ۳۵۰ زندان اوین

2012-02-03T16:52:00.000-07:00

علی مرتضایی و یوسف محمدرضایی از دراویش گنابادی صبح امروز از بند امنیتی ۲۰۹ به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شدند.

تارنمای مجذوبان نور گزارش داده است که پس از گذشت ۳ هفته از بازداشت و نگهداری آقایان علی مرتضایی و یوسف محمدرضایی در بند ۲۰۹ زندان اوین، امروز این دراویش گنابادی به بند ۳۵۰ زتدان اوین منتقل شدند.

این دراویش گنابادی در ۲۱ دی‌ماه توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصیشان بازداشت شده‌اند. هنوز از دلیل و اتهام این دراویش گنابادی اطلاعی در دست نیست.

علی مرتضایی، یوسف محمدرضایی و خانم سیمین نعمت اللهی از دراویش ساکن تهران در روز چهارشنبه ۲۱ دی ماه در منازلشان بازداشت شده‌اند.

سیمین نعمت اللهی که به اتهام اقدام علیه نظام بازداشت شده‌اند همچنان در بند ۲۰۹ زندان اوین و در سلول انفرادی نگهداری می‌شوند وکسری نوری از دراویش گنابادی ساکن شیراز در بازداشت اداره اطلاعات شیراز معروف به پلاک ۱۰۰ است و پرونده این درویش گنابادی در شعبه ۷ دادگاه انقلاب شیراز به اتهام اقدام علیه نظام در حال پیگیری است.

خطر اجرای حکم اعدام نزدیک به یقین زانیار و لقمان مرادی بسیار نگران کننده می‌باشد .

2012-02-02T17:25:00.001-07:00

"برای نجات ما دو جوان بيگناه بکوشيد شايد که فردا دير باشد" زانیار و لقمان

زانیار مرادی و لقمان مرادی دو شهروند اهل مریوان هستند که در دی ماه ۸۹، به حکم قاضی صلواتی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، با اتهام عضویت در حزب "کومله" و دست داشتن در قتل پسر امام جمعه مریوان به اعدام در ملا عام محکوم شدند. این دو زندانی طی نامه‌ای که منتشر شد اعلام کردند زیر شکنجه و تهدید به تجاوز جنسی مجبور به پذیرفتن قتل شده اند. خطر اجرای حکم اعدام نزدیک به یقین زانیار و لقمان مرادی بسیار نگران کننده می‌باشد .

دردناک را چنین بیان نموده‌اند پدر زانیار و لقمان این واقعیت

"من از همهٔ سازمانهای حقوق بشری و وجدان‌های بیدار عمومی در خواست می‌کنم که به هر شکل ممکن که میتوانند برای جلوگیری از اعدام فرزندم به خاطر اتهامات واهی وارده اقدامات لازمه را به عمل آورند. من و مادر زانیار به دلیل فعالیت سیاسی مجبور به ترک ایران شده‌ایم. به این دلیل تنها امید ما تلاشهای جامعهٔ انسانی‌ در جلوگیری از این اعدام است."

اقبال مرادی ، پدر زانیار

"در طول ۹ ماه اول بازداشت لقمان هیچ اتهامی مبنی بر قتل در پرونده او وجود نداشت. اما ادارهٔ اطلاعات دوباره فرزندم را به مدت ۲۵ روز زیر شدیدترین شکنجه‌ها قرار میدهند و از او میخواهند که به قتل مورد نظر آنها اعتراف کند. فرزندم به خاطره رهایی از زجر غیر قابل تحمل و رهایی از آن شرایط، ۱۷ ماه بعد از دستگیری، قتل مرتکب نشده را مجبورا می‌پذیرد." عثمان مرادی پدر لقمان

روزی نیست که جمهوری اسلامی فعالین و رهبران کارگری را مورد حمله قرار ندهد و توطئه ای علیه آنها سازمان ندهد. محمد جراحی، رضا شهابی، ابراهیم مددی، علی نجاتی، بهنام ابراهیم زاده، مظفر صالح نیا، شیث امانی، شریف ساعدپناه، شاهرخ زمانی، آیت نیافر، محمد بوداغی، منصور اسانلو و عده دیگری از فعالین کارگری یا در زندانند و یا با وثیقه های سنگین آزاد شده و خطر دستگیری هر لحظه آنها را تهدید میکند. به این لیست هرروز اضافه میشود. دستگیری و تحت فشار قرار دادن و اذیت و آزار فعالین کارگری یک رکن همیشگی سیاست‌های جمهوری اسلامی بوده است، همچنانکه اعدام و شکنجه فعالین سیاسی هیچگاه از عملکرد این حکومت کنار نرفته است. جمهوری اسلامی میداند که اگر سه ماه دست از سرکوب فعالین کارگری بردارد جنبش کارگری دست به اعتراضات و اعتصابات بزرگ و سراسری خواهد زد و بسرعت متشکل خواهد شد.

همچین خطر اجرای حکم اعدام قریب الوقوع سعید ملک پور، وحید اصغری، جواد لاری، امیر میرزا حکمتی تبعه ایرانی‌آمریکایی متهم به جاسوسی نیز با توجه به شرایط خاص سیاسی کشور بر نگرانی‌ها می افزاید.

در آستانهٔ‌ برگزاری انتخابات نمایشی و فرمایشی مجلس نهم رژیم احتیاج به سرکوب بیشتری دارد تا بتواند کشتی‌ شکسته‌اش را به ساحل برساند.

برای مقابله با این اعمال غیر انسانی

کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی همراه با کمپین برای آزادی کارگران زندانی و سایر کمیته‌ها و نهاد‌های مدافع حقوق

انسان روز ۱۲ فوریه را روز همبستگی‌ برای دفاع از جان زانیار و لقمان مرادی و دیگر مبارزین زندانی در معرض خطر اعدام و

همچنین روز دفاع و آکسیون برای آزادی کارگران زندانی اعلام می‌دارد و از همه شما دوستان و از همه سازمانهاي

مدافع حقوق انساني و از نهادهاي عليه اعدام دعوت می‌کند که دست در دست هم با اعتراضات خیابانی در اقصا نقاط جهان ، با
سازمان دادن تظاهرات، میتینگ، و رسانه‌ای کردن این مهم در سطح جهانی‌ در افشای وسیع این جنایت بکوشید .

کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی همراه با شما عزیزان از همه توان و امکانات خود استفاده خواهد کرد که جلوي اين

جنایتها را بگيرد و باید بدانید این اقدام انسانی ما و شما ماندگار خواهد ماند.

حبس در جمهوری اسلامی: اینجا آخر دنیاست!

2012-02-02T17:02:00.001-07:00

در سوگناک و وحشتناک بودن تجربهٔ زندان در ایران برای زندانیان سیاسی/عقیدتی تردیدی وجود ندارد.

اما پرسش تامل‌برانگیز آن است که زندان ولی فقیه در درازمدت چه تاثیری بر زندانی سیاسی/عقیدتی می‌گذارد؟

آیا در نحوهٔ برخورد وی با حکومت یا نگرش به زندگی یا نوع مواجهه با جامعه پس از آزادی نیز تاثیری می‌گذارد؟ و اگر پاسخ مثبت است، چگونه؟

داریوش اقبالی در مورد تجربهٔ زندان برای خود به عنوان هنرمند و آن چه زندان به او داد و آن چه از او گرفت می‌گوید:

«در زندان اینو یاد گرفتم که کجا دارم زندگی می‌کنم…جایی که به خاطر شعر به خاطر ترانه آدمو زندانی می‌کنند. لحظه‌های خوب استودیو در زندان از من گرفته شد، یعنی الان برای این که ضبط کنم باید جلسات مختلف برم تو استودیو تا اون حس شعر در …وجودم باشه تا اینو بیان کنم ولی قبل از این که به زندان بیفتم … می‌رفتم در استودیو جلو میکروفون ظرف نیم ساعت با تصویری که برای خودم درست می‌کردم آهنگو می‌خوندم. موقعی هم که بازجو برگشت به من گفت ببین یادت نره من می‌رم…مثل عقاب بالا سرت هستم. نمی‌تونی جایی تکون بخوری… ولی گفتم شما یادتون باشه با من چکار کردین. از من یه چیزی گرفتین که اون تصویرو گرفتین ولی یاد دادین در کدام سرزمین دارم زندگی می‌کنم.»

(برنامهٔ «به عبارت دیگر» بی‌بی‌سی فارسی، دسامبر ۲۰۱۱)

بسیاری از زندانیان سیاسی و عقیدتی حتی آنها که به خارج مهاجرت کرده‌اند تا سال‌ها وجود آن عقاب را احساس می‌کنند و این احساس آنها را از بیان راحت و بی‌دغدغهٔ باور‌ها و دغدغه‌های‌شان باز می‌دارد. یکی از علل عدم بیان خاطرات زندان توسط برخی از زندانیان سیاسی و عقیدتی همراه داشتن احساس آن عقاب بالای سر یا چیزی شبیه به آن است که در دوره‌ای نشان داده کاملا واقعی است و هر لحظه ممکن است به شکار طعمهٔ خود بپردازد.

تداوم درد

زندانیان سیاسی و عقیدتی که پایشان به زندان ولی فقیه باز شده باشد تا سال‌ها هنگامی که به شکنجه‌های زندان فکر کنند‌‌ همان رنج‌ها برای آنها بازآفرینی می‌شود. کیانوری در نامهٔ خود به خامنه‌ای در مورد همسرش مریم فیروز می‌گوید: «همسرم مریم را آن قدر شلاق زدند که هنوز پس از ۷ سال، شب هنگام خوابیدن کف پا‌هایش درد می‌‌کند.»

زندانی سیاسی دیگر، شیوا محبوبی، می‌گوید: «طوری که می‌زدند وقتی همین حالا که چشمامو می‌بندم دقیقا دردش رو روی انگشتای پام حس می‌کنم. وسط کف پام می‌زدند انگار که یک جریان برق از توی بدن آدم رد می‌شد.» (سایت یوتیوب)

سال‌های زندان برای زندانیان سیاسی و عقیدتی آن قدر رنج‌آورند که بسیاری از زندانیان پس از خلاصی و حتی قرار گرفتن در محیط امن و بدون امکان بازگشت دوباره به زندان یا سر و کار یافتن با زندانبانان یا بازجویان قبلی سال‌ها نمی‌خواهند در باب آن سخن بگویند. فعالان حقوق بشر همیشه در پی افکندن نوری بر تاریکی‌های درون زندان‌هایند و مشتاقند زندانیان سیاسی و عقیدتی از تجربه‌های خود در زندان سخن بگویند.

این خواسته در بسیاری از موارد با سد نیاز به فراموشی تحقیر‌ها، شدائد، رنج‌ها و ناملایمات زندان برای زندانی و هم‌بند‌هایش مواجه می‌شود. اندک‌اند زندانیانی مانند ایرج مصداقی (مثلا در نامه به محمد نوری‌زاد) که در نوشته‌هایشان با جزئیات بیشتری به موارد نقض ابتدایی‌ترین حقوق زندانیان اشاره کرده باشند.

بخشی از نیاز به فراموشی بازمی‌گردد به خشونت و تحقیر عیان و گسترده‌ای که افراد در دوره‌هایی کوتاه علیه خود و دیگر زندانیان تجربه می‌کنند و بخشی دیگر به تجربهٔ بازجویی‌ها و اعترافات که در آنها زندانی را مجبور می‌کنند علیه خود عمل کند. این فراموشی ممکن است به کوچک‌ترین بخش‌های حافظه نیز تسری پیدا کند، مثل این که ساده‌ترین و دم دستی‌ترین نام‌ها و شماره تلفن‌ها نیز فراموش شوند:

«اوایل فکر می‌کردم دچار مشکل خاصی شده‌ام، اما به نظر می‌رسد بقیه هم دچار این معضل شده‌اند. گاهی اسامی یادمان می‌رود، واژه‌هایی که قبلا و هر روز استفاده می‌کردیم، حالا به زحمت از زبان خارج می‌شود. بعضی وقت‌ها برای پیدا کردن یک کلمه و اصطلاح هرچه فکر می‌کنیم، کمتر موفق می‌شویم. بعد به یک باره بی‌هیچ دلیلی آن اسم یا هرچه که بوده، یادت می‌آید، اما معمولا این اتفاق خیلی دیر می‌افتد، یعنی زمانی که دیگر نیازی به آن نداری. همین چند روز پیش شماره تلفن برادرم را فراموش کردم. حتی به خاطر نمی‌آوردم که آن را کجا نوشته‌ام.»

(نامه بهمن احمدی امویی از زندان به همسرش، گویا، ۱۰ بهمن ۱۳۹۰)

علیه خود عمل کردن و دوگانگی‌های ناشی از آن و برهم ریختن فضای احساسی و ذهنی زندانی سال‌ها احساسات و خرد وی را به چالش می‌گیرد. او از یک سو بدین کار مجبور بوده و برای حرف‌ها یا اقداماتش توجیهاتی دارد و از سوی دیگر خود را ممکن است برای ورود به آن فرایند ملامت کند.

زندانبانان و بازجویان برای ترساندن زندانی ممکن است وی را در قبر بگذارند یا زمان اعدام احتمالی‌اش را به وی بگویند یا وی را به اعدام تهدید کنند یا صحنهٔ اعدام را برای او به اجرا در بیاورند بدون آن که وی را بکشند. همچنین زندانی سیاسی ممکن است با خطر اعدام هم‌بندان خود یا دیگر زندانیان سیاسی روبه‌رو شود. این‌ها همه می‌توانند موجب کابوس دیدن زندانی حتی تا سال‌ها پس از آزادی در خواب و بیداری شوند.
این کابوس‌ها از زندان آغاز می‌شوند:

«خیلی شب‌ها خواب‌های بد و ترسناک می‌بینم. دیگران هم همین طورند. بیشتر خواب‌ها حول و حوش جنگ، درگیری، و اعدام است. از همه بد‌تر این است که اغلب خواب‌های‌مان تکراری است. تعدادی از زندانی‌ها می‌گویند مدت‌هاست که خواب‌های‌شان را به یاد نمی‌آورند و برخی دیگر هم ترجیح می‌دهند درباره‌اش با کسی حرف نزنند. عده‌ای اگر خوابی می‌بینند، خوابی است که همه رویداد‌هایش در محیط زندان می‌گذرد، حتی دوستان و آشنایان خود را نیز در محیط زندان می‌بینند.»

اما کابوس‌ها به زندان محدود نمی‌مانند و ممکن است تا آخر عمر دست از سر زندانی برندارند.

دستگاه امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی به گونه‌ای تعبیه شده و عمل می‌کند که زندانی را تا روز اعدام یا آزادی در حالت تعلیق نگاه می‌دارد، به گونه‌ای که وی در ‌‌نهایت به این نتیجه برسد که سلولش آخر دنیاست: «با وجود گذشت چندین سال از آزادی‌ام اما هر بار با شنیدن نام» دیزل‌آباد «این جمله دوباره در ذهنم خطور می‌کند که
«اینجا ایستگاه آخر دنیاست».
دو سال حبس در این زندان، مفهوم «ایستگاه آخر دنیا» را برایم روشن کرد.»

(خاطرات کریم رحمانی از زندان کرمانشاه، سایت خبرنامهٔ ملی ایرانیان)

در زندان‌های جمهوری اسلامی، زندانی سیاسی و عقیدتی نمی‌داند اتهامش، محکومیتش و سرنوشتش چیست.

هر لحظه ممکن است اتهامی تازه برایش بتراشند و او را چند سال بیشتر نگاه دارند (مثل ابوالفضل قدیانی یا عمادالدین باقی).

هر لحظه ممکن است اعدامش کنند (مثل هزاران اعدامی سال ۶۷ که همه به زندان محکوم شده بودند) یا هر لحظه ممکن است او را از همهٔ حقوق زندانیان محروم کنند. تنها امیدی در دوردست وجود دارد که رژیم از هم بپاشد که زمانش روشن نیست و در شرایط زندان دست‌نیافتنی می‌نماید. در چنین شرایطی زندان برای هر زندانی سیاسی و عقیدتی آخر دنیاست.

مجید محمدی (جامعه‌شناس)

پدر حسين رونقي : با گرفتن و زدن و کشتن مردم هیچ وقت مشکل حل نمی شود

2012-02-02T16:40:00.002-07:00

فشارها همچنان بر حسین رونقی وبلاگ نویس منتقد ادامه دارد و این بار پدرش از فشار بر وی برای مصاحبه و اعتراف می گوید. احمد رونقی پدر حسین رونقی با تشریح وضعیت پسرش که اخیرا عمل کرده و پزشکان هم گفته اند که باید تحت درمان قرار گیرد، گفت: اخیرا آقای دادستان یک نامه فرستاده بود برای آقای پیر عباسی که وضعیت پسر من وخیم است و نیاز به مرخصی دارد. خود من هم بارها در مورد مرخصی حسین به دفتر آقای پیر عباسی مراجعه کردیم که متاسفم حتی اجازه ندادند ما قاضی پسرمان را ببینیم.گفتند پسرت را خواهیم کشت، دارند به حرف خود عمل می کنند

حسین رونقی ٢۶ساله و اهل شهرستان ملکان می باشد که پس از حوادث انتخابات ریاست جمهوری ٨٨ بازداشت و توسط شعبه ٢۶دادگاه انقلاب تهران به ١۵سال حبس محکوم شد.

حسین رونقی در حین بازداشت ضرب و شتم و در طول مدت بازجویی ها از سوی ماموران سپاه به شدت شکنجه شده و بر اثر ضربات متعدد به پهلو کلیه هایش آسیب دید. عدم توجه و رسیدگی درطول بیش از یکسال که دربند ٢الف سپاه نگهداری می شد سبب بروز ناراحتی جدی کلیه هایش گشت.

پدر این فعال حقوق بشر با اشاره به اینکه در قانون اساسی آمده که هیچ کس حق ندارد فردی را شکنجه کند و با تحت فشار قرار دادن از او اعتراف بگیرد ابراز تاسف کرد: بازجو ها هم اسم خودشان را گذاشتند کارشناس و پسر من را هرچه دلشان خواسته شکنجه و آزار و اذیت کرده اند، آمپول های مرفین غیر مجاز به او تزریق کرده اند در حالی که می دانستند باعث می شود کلیه پسر من از بین برود. به منزل ما زنگ زده و گفته بودند ما حسین را خواهیم کشت و الان دارند به گفته هایشان عمل می کنند.به قاضی پسرم گفتم: میز قضاوت از علی مانده؛ عدالت را رعایت کنید

احمد رونقی با اشاره به آموزه های دینی و آنچه از امیرمومنان علی (ع) به ما رسیده است، گفت: من به قاضی پسرم گفتم شما بر میز قضاوت نشسته اید. میز قضاوت از علی مانده. علی همیشه عدالت را رعایت می کرد.

پدر این وبلاگ نویس منتقد که بیش از دو سال و نیم است تحت فشارهای شدید برای همکاری با ارتش سایبری سپاه قرار دارد از آخرین ملاقات خود با پسرش گفته و تشریح کرد: چند روز پیش که حسین را دیدم مطالبی گفت من واقعا متاسفم. بازجویان از یک نفر به نام وحید اصغری تحت فشار اعتراف گرفته اند. و حالا آمده اند به حسین گفته اند که شما باید مصاحبه کنی و اسم دوستانت را بگویی. حتی به پسر من گفته اند ما می دانیم که حکمت در واقع ۱۵سال نبوده اما چون با ما همکاری نکرده و به گفته های ما عمل نکرده ای ما این حکم را صادر کرده ایم. حسین هم جواب داده که “من دوستی ندارم چه باید بگویم؟” من هم بلافاصله آمدم بیرون به دفتر آقای دادستان زنگ زدم گفتم آیا اگر چوپانی که در کوهستان گوسفند می چراند بگویند چندتا چوپان با من دوست و همکار بوده اند آیا حرف اون ملاک است که بقیه چوپان ها را هم بازداشت و شکنجه کنند و اعتراف بگیرند؟ این خلاف قانون است. اطلاعات باید طبق مدارک عمل کند. اول مدارک را بدست بیاورد. بعد از آن علیه فرد اقدام کند. کلیه های پسر من را زیر شکنجه از بین برده اند حالا دوباره بیایند بگویند مصاحبه و اعتراف کن.

جراحان، پزشکان متخصص و پزشکی قانونی بارها نسبت به وضعیت رونقی هشدار داده و خواستار درمان وی در خارج از زندان شدند. ولی مقامات دادستانی تهران عنوان می کردند که اطلاعات سپاه با اعطای مرخصی استعلاجی به ایشان مخالفت می کند.

پدر حسین رونقی با اشاره به پیگیری دادستان برای درمان پسرش افزود: من از آقای دادستان قدردانی می کنم که در مورد درمان فرزندم اقدام کرده است. اما از آنهایی که دست اندر کارند مانند وزیر اطلاعات و نیروهای امنیتی خواستارم با دقت بیشتری بررسی کنند و اجازه ندهند که بعضی از افراد سوء استفاده کنند.

وی در ادامه خاطرنشان کرد: اینکه مردم را تحت فشار و شکنجه قرار دهند که پرونده سازی کنند خلاف قانون است. قانون می گوید که هیچ کسی حق ندارند تحت فشار قرار بدهند و شکنجه کنند. طبق ماده ۲۹۱قانون به پسر من که نیاز به درمان دارد باید مرخصی بدهند. اینها می خواههند فرزند مرا بکشند. قبلا هم گفته بودند و من هم از این چند نفری که ایشان را بردند شکایت دارم.

احمد رونقی همچنین با درخواست رسیدگی رییس حقوق بشر قوه قضاییه آقای لاریجانی گفت: ایشان در سازمان ملل متحد گفته اند که هیچ گونه شکنجه ای وجود ندارد. این شکنجه نیست؟ پسر من کلیه هایش از بین رفته. آیا پسر من انسان نیست؟ آیا پسر من یک فرد مسلمان نیست. چه کرده؟ جرمش چیست؟ چرا آمپولهای غیر مجاز بهش تزریق کردند؟ خودشان هم اطلاع داشتند کلیه های پسر من از بین می رود چرا هیچ اقدامی نکردند. چرا به بیمارستان نبردند؟ اینها درد جامعه ایران است که باید مورد توجه مسئولین قرار بگیرد.

وی تاکید کرد: با گرفتن و زدن و کشتن مردم هیچ وقت مشکل حل نمی شود. ما در زمان طاغوت انقلاب کردیم تا عدالت و قانون اجرا شود. ما انقلاب کردیم که این مسایل نباشد.

پدر این فعال حقوق بشر با اشاره به اینکه ۴سال در شورای شهر ملکان انجام وظیفه کرده است تصریح کرد: در شهرداری ملکان تخلف های زیادی انجام دادند جعل اسناد و کار های غیر قانونی. عده ای هستند که هر کار غیر قانونی که دلشان می خواهد در شهرداری انجام میدهند. پرونده هایش در تهران است. بازرس آمد روپوشی کرد و رفتند. چرا جلوی آنها را نمی گیرند؟ این همه نیرو و انرژی به جای اینکه پسر بیگناه من را که ۲سال است بردند و نگه داشتند بگذارند روی این پرونده ها و جلوی آنها و این تخلفات را بگیرند که مردم روز به روز بد بین تر می شوند. هر روز تورم میرود بالا. یک فردی می آید در کشور در بانک مرکزی ۳۰۰۰میلیارد تومان را بر می دارد و می رود کسی هم نیست که چیزی بگوید.

وی همچنین با ابراز تاسف از اینکه به پسرش گفته اند پول دریافت کرده و سر گروه است تاکید کرد: اگر چنین چیزی وجود دارد خب مدارکش را بیاورند. قرار بوده در دادگاه من و وکیلش باشیم. اما وکیلش حتی نمی تواند به حسین نزدیک شود.

احمد رونقی در ادامه با اشاره به اینکه پسرش دو وکیل داشته گفت: خانم صباغیان را بازداشت کردند وآنقدر اذیتش کردند که دنبال پرونده اش هم نمی تواند برود. آقای دادخواه را هم که آن بلاها را بر سرش آوردند و۱۰سال زندان برایش بریدند و از وکالت محرومش کردند. کسی هم از مسوولین نیست که ما برویم بگوییم دردمان این است. می گوییم عدالت خدا در کشور ما اجرا میشود، قانون الهی در کشور ما اجرا میشود و ان وقت احوالمان چنین است.

وی پرسید: اگر قانون کشور ما عدالت اسلامی اجرا می شود چرا فرزند بیگناه مرا نگه داشتند و اجازه درمان هم نمی دهند؟

احمد رونقی در پایان گفت: می گویند که حسین فرار می کند می رود خارج. اگر پسر من اهل فرار کردن بود که الان دست آنها نیفتاده بود. همان اول فرار می کرد و می رفت. پسر من یک وطن دوست است. جوانی است که به درد کشور می خورد. ما باید از چنین افرادی حمایت کنیم. از چنین افرادی در کشور استفاده شود نه اینکه در زندان باشد و با دست خودشان نابودش کنند

مادر حسین رونقی ملکی: گفتند دخترهایت را هم می گیریم/ به رئیس قوه قضاییه گفتم اینجا جمهوری اسلامی است؟ اینجور حقوق انسانها را رعایت می کنید؟

2012-02-01T19:38:00.000-07:00

در تداوم فشار بر زندانیان سیاسی و بازجویی های مجدد و گشودن پرونده های جدید برای آنها و فشار جهت مصاحبه، روز گذشته حسین رونقی ملکی، وبلاگ نویس زندانی، برای مصاحبه تلویزیونی بر علیه خود و همبندیانش از سوی بازجویان پرونده تحت فشار قرار گرفت.

زلیخا موسوی مادر حسین رونقی ملکی در این خصوص به "جرس" گفت: دیروز پدر حسین به ملاقاتش رفته بود و حسین گفته بود که دوباره تحت فشارش گذاشته اند که مصاحبه تلویزیونی کند و اسم دوستانش را بگوید. بخدا نمی دانم چرا اینقدر این بچه ها را عذاب می دهند.

وی افزود:آن روز در بیمارستان که حسین را دیدم گفت دوباره او را به بازپرسی برده اند و می خواهند حکمش را اضافه کنند، پانزده سال کم بوده حالا می خواهند یکسال دیگر هم اضافه کنند.

مادر حسین رونقی ملکی گفت:پسرم را به موقع به بیمارستان نبردند و مورفین بهش تزریق می کردند که الان کلیه هایش این جوری شده است و یکی از کلیه هاش 80 درصد و دیگر 20 درصد از کار افتاده است."

مادر او ادامه می دهد: "الان حسین بیشتر از دو سال از 24 سالگی در زندان است و نه تنها جوانی بلکه سلامتی اش را هم از دست دارد می دهد. ماه رمضان که بعضی ها آزاد شدند به حسین گفتند عفو بنویس تا آزاد شوی با تمام دردی که کشیدم و هنوز می کشم به خود حسین هم گفتم اگر نامه عفو بنویسی یا مصاحبه تلویزیونی کنی، شیرم را حلالت نمی کنم. ما تمام این ظلمها را تحمل می کنیم اما زیر بار ذلت نمی رویم. اینها باید بدانند خدا صبور است و هیچ حکومتی با این رفتارها که با مردمش می کند پایدار نبوده و بزودی رفتنی است."

حسین رونقی ملکی با نام مستعار بابک خرمدین در آذر ماه سال 88 همراه برادرش حسن رونقی ملکی بازداشت شد. بازداشت برادر وی به خاطر اعمال فشار بر وی برای اخذ اعتراف صورت گرفت و این دو برادر تحت فشارهای جسمی و روحی قرار گرفتند.

این مادر رنج دیده با شرح زجرهایی که بعد از انتخابات سال 88 بر او و خانواده اش رفته می افزاید: "دو تا پسر مثل دسته گل داشتم، پسر بزرگم را که همان موقع با حسین بازداشتش کردند اینقدر زدند و و انفرادی نگهش داشتند. دندانهایش از فک در آمده و ستون فقراتش آسیب دیده و شبها نمی تواند بخوابد. خدا شاهد است بعد از یکماه که از زندان بیرون آمد نمی شناختمش و نصف شده بود آخر من مادرم چطور این بلاهایی که به سر پاره های تنم می آورند تحمل کنم، خدا از سرشان نمی گذرد."

آقای احمدی نژاد دستور هم می دهند که مردم بچه دار شوند و تا پول بهشان دهیم! نمی دانم اصلا فکر می کند که چه می گوید؟! من سالها زجر کشیدم تا فرزندان پاک و سالم تحویل جامعه دهم و حالا این بلاها را بر سر جگر گوشه هایم می آورند. نه تنها من بلکه بچه های مردم را می زنند و می کشتند بعد می گویند بچه بیاورید. مگر ما بچه هایمان را از سر راه آورده ایم واقعا حرفهای ایشان تعجب آور است!"

خانم موسوی با بیان اینکه بارها به او دروغ گفته اند می گوید: "من به رئیس قوه قضاییه هم گفتم اینجا جمهوری اسلامی است؟ اینجور حقوق انسانها را رعایت می کنید؟ فقط دروغ می گویند. کدام قانون می گوید پسر بزرگ من را اینطوری کتک بزنید و شب چشمهایشان را ببندید و در بیابان بیاندازید؟ کدام حقوق بشر این را تایید می کند؟ این مملکت قانون ندارد. اصلا خدا را نمی شناسند. همه اینها ادعای اسلام دارند در کجا با مردم چنین کارهایی را می کنند که در جمهوری اسلامی می کنند؟ مگر می توانید مردم را با این بگیر و ببندها ساکت کنید. ببنید من یک مادر هستم فقط برای اینکه گفتم که چه بر سر پسرهایم آورده اند الان هم دست بردار نیستند و تهدیدم کرده اند که می آییم دخترهایت را هم می گیریم. گفتم خدایی هم هست اگر می توانید بگیرید. در کجای یک کشور اسلامی با یک مادر چنین می کنند که با من در این دو سال کردند. بخدا الان قرص مصرف می کنم مریض هستم مدام فکر حسینم که چه بلایی به سرش می آورند...(به علت گریه مدتی گفتگو قطع شد)

در حالیکه فشارها و برخوردهای نامناسب با زندانیان سیاسی و خانواده های آنها به صورت امری متداول در آمده است، این فعال حقوق بشری طی نامه ای به دادستان تهران، نسبت به نقض حقوق بشر گسترده در ایران و فشار بر زندانیان سیاسی و خانواده های ایشان به شدت اعتراض کرد.

مادر حسین رونقی ملکی در پایان می گوید: "من از قوه قضاییه و مسئولین می خواهم درست رفتار کنند و به حق قضاوت کنند. مگر پسر من چکار کرده و در دادگاه که برایش حکم زدند حتی نگذاشتند من او را که در انفرادی نگه داشته می شده است، ملاقات کنم. حتی وقتی در دادگاه حسین به قاضی پورعباسی می گوید من را زده اند قاضی به او جواب داده که خوب کردند خود من گفتم ترا بزنند. خوب این هم قاضی یک کشور اسلامی! فقط از خدا می خواهم روزی برسد که بچه های ما آزاد شوند و اینها بیافتند زندان تا ببینند که ما و بچه هایمان چه کشیدیم. هر بلایی که به سر ما می آورند به سرشان بیاید و خدا جزایشان را بدهد. آن روز دیر نیست بدانید خدا بزرگ است و شاهد همه چیز است..."

حسین رونقی ملکی در زمینه برنامه‌نویسی و ساخت وبلاگ و عبور از فیلترینگ تخصص داشته و در زمینه مبارزه با سانسور در فضای سایبری ایران تلاش‌های گسترده‌ای انجام داده است. وی همچنین عضو گروهی به نام ایران پراکسی است که در زمینه عبور از فیلترینگ و سانسور در فضای مجازی به کاربران ایرانی کمک می‌کند.

شورای نگهبان لایحه مجازات اسلامی را تایید کرد

2012-02-01T07:01:00.000-07:00

شورای نگهبان امروز، شنبه هشتم بهمن ماه با تایید نهایی "لایحه مجازات اسلامی"، اعلام کرد که لایحه تصویب شده در مجلس مغایر با موازین شرع و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیست.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مجلس شورای اسلامی در جلسه ۲۷ آذر ماه سال جاری، آخرین ایرادات وارده از سوی شورای نگهبان به این لایحه را اصلاح کرد و شورای نگهبان در جلسه ۲۸ دی ماه جاری آن را بررسی کرده بود

در این لایحه که قرار است جایگزین قانون مجازات اسلامی فعلی شود، مجازات‌هایی همچون سنگسار، اعدام، قطع اعضای بدن و اعدام کودکان زیر ۱۸ سال همچنان باقی مانده است و تبعیض جنسیتی در بسیاری از مواد آن حفظ شده است.
سازمان های حقوق بشری تصویب لایحه مجازات اسلامی را مغایر با معاهدات بین المللی جاری که ایران نیز آنها را پذیرفته است میدانند و معتقدند با تصویب و اجرای این قانون وضعیت حقوق بشر در ایران وخیم تر خواهد شد.
یکی از مهم‌ترین تغییرات ایجاد شده در لایحه حذف مجازات سنگسار برای “زنای محصنه” (رابطه جنسی کامل خارج از ازدواج زن ومرد متاهل) است. در این لایحه نه تنها مجازات سنگسار حذف شده، بلکه هیچ اشاره‌ای به زنای محصنه نیز نشده است، اما بررسی دقیق لایحه و توجه به بندهای ۱۷۲ و ۱۹۸ این لایحه که شرایط انجام سنگسار را عنوان کرده‌اند، نشان می‌دهد که حتی با تصویب این لایحه نیز انجام سنگسار از قوانین ایران حذف نخواهد شد وقضات با استناد به فقه اسلامی برای زنای محصنه حکم صادر خواهند کرد.
تعیین مصادیقی بیشتر و جداگانه برای اتهام “افساد فی‌الارض” و اضافه کردن مواردی همچون “دایر کردن مراکز فحشا” و “اشاعه فحشا” به عنوان مصادیق افساد فی الارض از دیگر تغییرات ایجاد شده در این لایحه است.
“قانون مجازات اسلامی” که در حال حاضر مبنای صدور احکام کیفری در ایران قرار دارد، در سال ۱۳۷۰ تصویب و برای پنج سال به صورت آزمایشی اجرا شد. از آن زمان تا کنون این قانون برای دوره‌های پنج و ۱۰ ساله تمدید شده و آخرین مهلت اجرای آزمایشی آن پایان سال ۱۳۹۰ است.

2012-01-31T13:19:00.003-07:00

صديق كريمي چهره سرشناس و محبوب كارگري در
شهر سنندج دستگير شد

با كارزاري جهاني در مقابل اذيت و آزار و دستگيري فعالين كارگري بايستيم

امروز ١١ بهمن صديق كريمي از چهره هاي محبوب و شناخته شده كارگري در شهر سنندج و يكي از اعضاي هيئت مديره اتحاديه آزاد كارگران ايران بازداشت شد.

صديق قبلا در اول مه سال ٨٦ در مراسمي كه به مناسبت گراميداشت اين روز در شهر سنندج فراخوان داده شده بود، به همراه دوازده نفر ديگر دستگير شد. او بهمراه شيث اماني يكي ديگر از فعالين كارگري شناخته شده در شهر سنندج كه هم اكنون در زندان اين شهر در بازداشت بسر ميبرد، حدود دو ماه در زندان بودند و بعد از محاكمه به دو سال و نيم زندان محكوم شدند. اين حكم در ٣١ فروردين ٨٧ به شش ماه تقليل يافت. سپس بدنبال كمپيني وسيع و جهاني حكم زندان صديق و شيث لغو شد و مقامات قضايي لغو آنرا رسما اعلام داشتند. اكنون پس از سه سال جمهوري اسلامي اين پرونده را بهانه قرار داده و حكم بازداشت و زنداني كردن اين دو فعال كارگري را صادر كرده است. متعاقب اين تصميم است كه جانيان اسلامي صديق كريمي را دستگير كرده اند. قبل از آن نيز در جريان پيگيري پرونده شريف ساعد پناه و مظفر صالح نيا در ٢٦ دي ماه شيث اماني دستگير شد.

اين دستگيريها در ادامه زنجيره اي از دستگيري و فشار بر روي فعالين كارگري صورت ميگرد. جمهوري اسلامي وضعيت انفجاري جامعه را مي بيند و از بيم گسترش اعتراضات كارگري فشار خود را بر فعالين و رهبران كارگري شدت داده است تا جلوي سازمانيابي مبارزات كارگران را بگيرد و كل جامعه را عقب بزند. پاسخ اين تعرضات كارزاري گسترده و جهاني است.

مردم سنندج همانطور كه توانستند شريف ساعد پناه و مظفر صالح نيا را با دو هفته اعتراض پي در پي خود از زندان رها كنند، خواهند توانست شيث اماني و صديق كريمي را نيز آزاد كنند و با اين كار راه را براي آزادي همه كارگران زنداني و زندانيان سياسي فراهم سازند. بايد در سراسر ايران براي آزادي كارگران زنداني و زندانيان سياسي تلاش كرد. با برپايي تجمعات اعتراضي، نوشتن طومار هاي اعتراضي در مراكز كار و در محلات و چسباندن عكس كارگران زنداني و زندانيان سياسي بر در و ديوار خواهان آزادي فوري آنان شد. بايد با كارزاري جهاني مقابل اين تعرضات ايستاد.

جدا از صديق كريمي و شيث اماني، علي اخوان، مهدي شانديز، بهنام ابراهيم زاده، ابراهيم مددي، رضا شهابي، شاهرخ زماني، محمد جراحي از جمله ديگر فعالين كارگري در زندانند. رسول بداغي عضو كانون صنفي معلمان نيز با ٦ سال حكم در بازداشت بسر ميبرد. در همين مدت نيز نيما پوريعقوب و ساسان واهبي وش كه با شاهرخ زماني و محمد جراحي در يك دادگاه محاكمه شده اند، حكم احضار گرفته و ٩ تن از معلمان در یزد به اسامي محمدعلی حسن شیرازی، منصور میرزایی، محمد جواد حسامی، احمد چنگیزی، محمدعلی شاهدی، رمضانعلی نجاتی، محمدمهدی صدیقی، محمدحسین دهقانپور و علی قوچانی به اتهام تبلیغ علیه نظام، فعالیت غیرقانونی از طریق سخنرانی و تشکیل جلسه، تجمع و صدور بیانیه و تحریک معلمان به اعتصاب و تعطیلی کلاس به ٤٢ ماه زندان محکوم شده اند كه حکم زندان آنان به مدت ٥ سال تعلیق شده است. امروز بيش از هر زمان نياز به يك مبارزه سراسري و گسترده براي متوقف كردن اين فشارها و گرفتن اين سلاح سركوب از دست جمهوري اسلامي است.

صديق كريمي، شيث اماني و تمامي كارگران زنداني و زندانيان سياسي بايد فورا و بدون قيد و شرط آزاد شوند.

كمپين براي آزادي كارگران زنداني
١١ بهمن ٩٠، ٣١ ژانویه ٢٠١٢
http://free-them-now.blogspot.com

بررسی آخرین وضعیت جمعی از فعالین فرهنگی زندانی در گفتگو با امید دانا

2012-01-31T06:56:00.000-07:00

پس تجمعات اعتراضی مردم در روز ۶ دی ماه ۱۳۸۸ که موج بازداشت فعالین سیاسی- مدنی شدت گرفته بود، جمعی از فعالین سیاسی- فرهنگی حول یک پرونده که بعدها به نسبت احکام سنگینی نیز برایشان صادر شد، بازداشت شدند. برخی از این افراد نظیر ابراهیم بابایی، مهدی کوهکن، ناصر آذرنیا و ... علی رغم مشکلات عدیده‌ی جسمی، هم‌اکنون نیز در زندان به سر می‌برند.

در این خصوص با "امید شریفی دانا"، فعال سیاسی که خود نیز از بازداشت شدگان وقایع ۶ دی ماه است و علاوه بر شناخت نامبردگان، به پرونده‌ی ایشان و بعضاً شرایط کنونی‌شان در زندان نیز واقف است، به گفتگو نشسته‌ایم.

متن این گفتگو را در زیر می‌خوانید:

آقای امید شریفی دانا؛ چندی پیش یک سری از فعالین سیاسی منجمله ابراهیم بابایی که به نوعی پروندهٔ شما نیز با آن‌ها مرتبط می‌شد، به صورت جمعی بازداشت شدند. لطفاً اسامی این افراد را ذکر کنید:

بله غیر از دکتر ابراهیم (نادر) بابایی، نادر (بردیا) آذرنیا، محسن (آریو) جوادی افضلی، عارف درویش، محسن صادقی نور، مهدی کوهکن، ابوالفضل شاهپری، محمد جواد شاهپری و مهرداد معمار‌زاده نیز بازداشت شدند.

چه ارگانی اقدام به بازداشت این افراد کرد و آیا بازداشت‌ها به شکل جمعی بود؟

این‌ها فعال فرهنگی بودند و پس از عاشورا (۶ دی ماه ۱۳۸۸) که موجی از بازداشت‌ها به راه افتاده بود، طی دو روز و در مکان‌های مختلف بازداشت شدند. در ابتدا هم ظاهراً از سوی پلیس امنیت بازداشت شده بودند که پس از سه روز که در یک خانهٔ تیمی بودند و به شدت کتک خوردند و مورد آزار و اذیت قرار گرفتند وزارت اطلاعات شهر ری آن‌ها را تحت اختیار گرفت و به بند ۲۴۰ منتقلشان کرد. البته‌‌ همان طور که خودتان هم می‌دانید در زندان اوین شکنجه فیزیکی کمتر انجام می‌شود و بیشتر بازجویی و شکنجه روحی مرسوم است.

افراد یاد شده تا چه زمانی در سلول‌های انفرادی بند ۲۴۰ بودند؟

تا ۱۷ فروردین ۱۳۸۹ آنجا بود و بعد از آن به بند ۳۵۰ منتقل شدند. البته یک اعتصاب غذای جمعی هم در زندان شکل گرفت که برخی از این‌ها در این اعتصاب غذا شرکت داشتند و به این بهانه باز هم به انفرادی برده شدند.

اتهام مشترک این افراد چه بود؟

اتهام مشترک همهٔ این افراد به طور مشخص مواردی از قبیل "شرکت در تظاهرات‌ها اجتماعات"، "اجماع و تبانی" و "تبلیغ علیه نظام" بود.

دادگاه این افراد در چه زمانی و به چه صورت برگزار شد؟

دادگاه این افراد به صورت جمعی در مهرماه سال ۱۳۸۹ در سالن دادگاه انقلاب برگزار شد و حین برگزاری فیلم برداری نیز انجام می‌شد. اما به علت اینکه بچه‌ها در آن دادگاه بسیار شجاعانه برخورد کردند، فیلم این دادگاه خوشبختانه تا این لحظه از تلوزیون پخش نشده است. آن دادگاه را آقای احمدزاده برگزار کرد و حتی آقای پیرعباسی که قاضی پرونده بود، در حین برگزای دادگاه وارد سالن شد و با آقای احمدزاده درگیری لفظی پیدا کرده بود و شدیداً نسبت به اینکه چرا او دادگاه را برگزار می‌کند اعتراض کرده بود. البته باید اشاره کرد که قاضی پیرعباس سه بار برگزاری دادگاه را به تعویق انداخت و خودش علت این مسئله را این طور عنوان کرده بود که به خاطر اینکه ما از سوی وزارت اطلاعات تحت فشار هستیم که حکم سنگینی به شما بدهیم دادگاه را برگزار نمی‌کنیم...

آیا ماموران امنیتی سعی در اخذ اعتراف تلوزیونی نیز داشتند؟

بله، این افراد همگی تحت فشار برای اخذ اعتراف تلوزیونی قرار داشتند و از برخی نیز اعتراف اخذ شد.

احکام صادر شده برای هر شخص چقدر بود؟

دکتر ابراهیم بابایی: شش سال و شش ماه حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق و سه میلیو ن ریال جریمه نقدی

محسن صادقی نور: چهار سال و سه ماه و سه روز حبس تعزیری، ۷۴ ضربه سه میلیون ریال جریمه نقدی

مهدی کوهکن: سه سال و شش ماه و چهار حبس، ۱۴۸ ضربه شلاق و دو میلیون و پانصد هزار ریال جریمه نقدی

محسن جوادی افضلی: دو سال و شش ماه و دو روز حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق

ابوالفضل شاهپری: دو سال و شش ماه و دو روز حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق

محمد جواد شاهپری: دو سال و شش ماه و دو روز حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق

ناصر آذرنیا: دو سال و شش ماه و دو روز حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق

عارف درویش: یک سال حبس تعزیری و ۲۶ میلیون ریال جریمه نقدی

مهرداد معمار‌زاده: شش سال حبس تعزیری که البته حکم آقای معمارزاده در تجدید نظر هنوز تایید نشده.

آیا در این پرونده کسی تبرئه هم شد؟

نه خیر هیچ یک از افراد تبرئه نشدند.

کدام یک از این افراد در حال حاضر در زندان هستند؟

غیر از دکتر نادر بابایی که به صورت غیرقانونی در زندان رجایی شهر کرج است ناصر آذرنیا، مهدی کوهکن، عارف درویش، محسن جوادی و محسن صادقی نور نیز در حال حاضر در بند ۳۵۰ زندان اوین هستند.

اگر نکتهٔ خاصی مدنظرتان هست که من در سوال‌هایم به آن اشاره نکردم لطفاً بفرمائید.

من تمایل دارم که کمی بیشتر در خصوص دکتر نادر و وضعیتی که در زندان دارد بگویم.

دکتر نادر بابایی روز ۱۷ بهمن سال ۱۳۸۸ دستگیر شد و در حال حاضر حکم شش و نیم سال حبس تعزیری و ۷۴ ضربه شلاق دارد. دکتر نادر با وثیقه ۳۰۰ میلیونی‌ای که قاضی پیرعباسی برایش تعیین کرده بود از زندان بیرون آمد و از بازگشت به زندان تمرد می‌کرد اما به علت اینکه وثیقه‌ سنگین بود یکی از اقوامشان هم آن را گرو گذاشته بود، مجبور بود که به هر حال برگردد.

دکتر نادر که جانباز ۴۵ درصد هست و به یک نوع بیماری‌ای هم مبتلاست که خون در رگ ‌هایش منجمد می‌شود، پس از بازداشت برای اجرای حکم شدیداً مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و حتی لگد محکمی به کمرش زده بودند که وی اعتراض می‌کند اما آن‌ها در جواب می‌گویند تو هم کمر ما را شکستی! ما در شب عروسی امید دانا منتظر بودیم که تو بیایی و دستگیرت کنیم و در مجموع هم دو ماه دنبالت بودیم.‌‌ همان موقع و به عنوان اینکه تلافی کرده باشند، گقتتد که تورا به زندان رجایی شهر می‌فرستیم.

در واقع دکتر نادر در حالی به زندان رجایی شهر فرستاده شده که هیچ حکم تبعیدی نداشته.

ممنون از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید.

وحید اصغری زندانی محکوم به اعدام وادار به اعتراف تلویزیونی شد

2012-01-30T13:38:00.003-07:00

ماموران امنیتی وابسته به سپاه پاسداران روز شنبه وحید اصغری را جهت اخذ اعترافات تلویزیونی از بند خارج کردند.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، این زندانی بر اساس تهدیدات و فشارهای بازجویان خود وادار به اعتراات تلویزیونی بر علیه خود و دوستان خود شده است.
وی پس از انجام اعترافات دیکته شده مجددا به بند ۳۵۰ زندان اوین منتقل شد.
وحید اصغری که اخیرا از سوی دادگاه انقلاب به اتهام راه اندازی سایت های پورنوگرافیک به اعدام محکوم شده است در سال ۸۷ همزمان با بازداشت جمعی از فعالین سایبری در یک پروژه امنیتی از سوی اطلاعات سپاه بازداشت شده بود

اعمال فشار بر حسین رونقی جهت اعتراف تلویزیونی

2012-01-30T13:31:00.001-07:00

حسین رونقی جهت مصاحبه تلویزیونی بر علیه خود و همبندیانش از سوی بازجویان پرونده تجت فشار قرار گرفت.
احمد رونقی ملکی پدر این زندانی سیاسی در گفتگو با گزارشگر هرانا اعلام کرد پسرم را روز شنبه جهت انجام مصاحبه تلویزیونی به خارج از بند بردند.
پدر ابن زندانی در خصوص تطمیع و تهدید این زندانی به هرانا گفت: "بازجویان پرونده به پسرم گفته اند که قصد صدور حکم سنگین برای تو را نداشتیم و برای اینکه آزاد شوی باید تن به این مصاحبه بدهی"
وی در ادامه افزود: "حسین درخواست بازجویان را نپذیرفته و مجددا به بند ۳۵۰ منتقل شده است."
احمد رونقی ملکی ضمن یادآوری بیماری های فرزندش گفت: "من از تمامی مسئولان، رهبر جمهوری اسلامی، مسئولان زندان، دادستان تهران خواستارم که جلوی این بی قانونی را بگیرند و هم اکنون یکی از کلیه های پسرم ۲۰ درصد از کار افتاده و دیگری ۸۰ درصد و مسئول هر اتفاقی بر عهده بازجویان پرونده، سازمان زندانها و دادستانی است."
لازم به ذکر است روز شنبه حسین اصغری دیگر زندانی محبوس در بند ۳۵۰ روز شنبه وادار به اعترافات تلویزیونی بر علیه خود و دوستانش شده است

2012-01-30T03:29:00.000-07:00

یک زندانی در زندان اوین اعدام شد

یک زندانی محکوم به اعدام محبوس در زندان رجایی شهر کرج پس از انتقال به زندان اوین اعدام شد

به گزارش فعالین حقوق بشر و دموکراسی، روز سه شنبه ۴ بهمن ماه زندانی اسماعیل کرمانجانی حدودا ۳۰ ساله و از هموطنان کرد که نزدیک به ۶ سال در زندان بسر می برد از بند ۳ زندان رجایی شهر کرج به سلولهای انفرادی زندان اوین منتقل شد و روز چهارشنبه ۵ بهمن ماه در زندان اوین به دار آویخته شد.

گزارشها حاکی از آن است که که روز چهارشنبه همراه با این زندانی تعدادی دیگر از زندانیان به دار آویخته شدند.

این منبع خبری از اتهام فرد اعدامی اطلاعی نداده است.

حکم اعدام سعید ملک‌پور، 'توسط دیوان عالی کشور تائید شد'

2012-01-29T07:20:00.001-07:00

روابط عمومی دیوان عالی کشور در ایران اعلام کرده که "با رفع نقص پرونده سعید ملک پور توسط دادگاه انقلاب و ارسال مجدد آن به دیوان عالی ،حکم اعدام آقای ملک‌پور امروز یک‌شنبه به تائید دیوان عالی کشور رسید."
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)،سعید ملک پور از متهمان پرونده موسوم به "مضلین ۲" مربوط به جرائم رایانه‌ای است که در سال ۱۳۸۷ بازداشت و تاکنون در زندان به سر می‌برد.
قاضی مقیسه نخستین بار در پائیز سال گذشته سعید ملک پور را به اتهام تبلیغ علیه نظام از طریق طراحی سایت های مستهجن، توهین به مقدسات، توهین به رهبری، توهین به رئیس جمهور، ارتباط با گروه‌های معاند نظام، و فساد فی الارض، به اعدام محکوم کرد و این حکم به تایید دادگاه تجدید نظر رسید. اما در خرداد ماه سال جاری حکم اعدام این زندانی در دیوان عالی کشور نقض شده بود.

علی اخوان، فعال کارگری، شبانه بازداشت شد

2012-01-29T07:06:00.000-07:00

علی اخوان، فعال کارگری، ساعت نه و نیم شنبه شب، هشتم دی ماه ۱۳۹۰ توسط پلیس امنیت، بازداشت شده است.

به گزارش کانون مدافعان حقوق کارگر، ماموران پلیس امنیت شب گذشته به منزل علی اخوان رفتند و وی را بازداشت کردند. این ماموران هم‌چنین گفته‌اند که وی را به زندان اوین منتقل خواهند کرد.

بر اساس این گزارش ماموران پلیس امنیت، برای بازداشت اخوان، به حکم یک سال و نیم حبس تعزیری وی اشاره کردند و مدعی شدند که اخوان، متواری است!

قابل ذکر است که ماموران امنیتی، نیمه شب سیزدهم خرداد ۱۳۸۹ هم در همین خانه و در حضور همسر و کودک اخوان، وی را بازداشت کرده بودند. متعاقب آن بازداشت و در ‌‌نهایت در دادگاه تجدید نظر، اخوان را به "یک سال و نیم حبس تعزیری و یک سال و نیم حبس تعلیقی" محکوم کرده‌اند.

حکم اعدام حسن سی سختی به حبس ابد تقلیل یافت

2012-01-29T03:39:00.002-07:00

حسن سی سختی، برنامه نویس و فعال سایبری که در پروژه موسوم به مضلین توسط اطلاعات سپاه در شیراز بازداشت شده بود از سوی دیوان عالی کشور به حبس ابد محکوم شد.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، این شهروند اهل شیراز در سن ۲۲ سالگی در یکم مرداد ماه سال ۸۷ همزمان با بازداشت برخی از فعالین فضای سایبر در یک پروژه مشترک که توسط سپاه پاسداران به انجام رسیده بود بازداشت شد.

وی به مدت یک سال در سلولهای انفرادی بند ۲ الف متعلق به سپاه پاسداران تحمل حبس نموده و تحت بازجویی های شدید و شکنجه های روحی و جسمی قرار داشته است.

نامبرده پس از سه سال در یکم مرداد ماه سال ۹۰ در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی محاکمه و به اعدام محکوم شد.

ابوالقاسم صلواتی که به قاضی مرگ معروف است طی اظهاراتی در حاشیه جلسه محاکمه وی گفت قصد صدور حکم ۱۰ ساله برای وی داشته اما با اعمال فشار دستگاه اطلاعاتی سپاه مجبور به صدور حکم اعدام شده است.

پدر این زندانی در گفتگو با گزارشگر هرانا اعلام داشت اخیرا حکم این زندانی از اعدام به حبس ابد تقلیل یافته است.

بر اساس اظهارات حسن سی سختی وی تنها به جرم طراحی یک سایت که بعدها از سوی خریدار آن در یک سایت پورن مورد استفاده قرار گرفته است بازداشت و به اعدام محکوم شده است.

بر خلاف اظهارات اطلاعات سپاه بر اساس گواه برخی از زندانیان سیاسی مجبوس در بند ۳۵۰، حسن سی سختی فرد مذهبی با اعتقادات سنتی است، این در حالی است که سایت های حکومتی سه سال پیش اتهامات وی را راه اندازی سایت های ضد دین عنوان کردند.

مرکز بررسی جرایم سازمان یافته سپاه پاسداران در یک پروژه تبلیغاتی به نام مضلین در سال ۸۷ اقدام به بازداشت جمعی از شهروندان ایرانی فعال در فضای مجازی کرد که در آن اتهاماتی گسترده ای را متوجه ایشان می نمود، این ارگان امنیتی تازه تاسیس با تبلیغات گسترده در رسانه های حکومتی علاوه بر بزرگنمایی اقدامات خود زمینه محاکمه این افراد را تحت نام محارب و مفسد فی الارض مهیا کرد.

اکنون پس از گذشت سه سال از بازداشت این افراد، برخی از آنها با احکام سنگینی چون اعدام مواجه شدند که این امر اعتراض سازمان های حقوق بشری بین المللی و دولتمردان غربی را به دنبال داشته است.

2012-01-29T03:23:00.001-07:00

مهدی علیزاده، طنز نویس و فعال سایبری به اعدام محکوم شد
در تداوم روند صدور احکام مرگ توسط قاضی صلواتی، رئیس شعبه‌ی ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، طی هفته‌های اخیر؛ "مهدی علیزاده"، طنز نویس و فعال سایبری نیز به اعدام محکوم شده است.

به گزارش هرانا، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران مهدی علیزاده را محارب شناخته و به اعدام محکوم کرد.

این حکم که توسط دادگاه بدوی صادر شده، طی روزهای گذشته به وکیل و خانواده‌ی وی ابلاغ شده است.

مهدی علیزاده فخر آباد ۳۰ ساله، متاهل و اهل مشهد برای اولین بار در تابستان سال ۸۷ و پیروِ پروژه‌ی موسوم به مضلین بازداشت و مدت ۹ ماه را در بند ۲ الف زندان اوین گذراند و سپس به قید وثیقه‌ی ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد.

وی برای دومین مرتبه و در تاریخ بیستم فروردین ماه سال ۹۰ دستگیر شد و هم‌اکنون در بند ۳۵۰ زندان اوین محبوس است.

گفتنی ست که مهدی علیزاده هم‌پرونده‌ای سعید ملک پور و وحید اصغری که ایشان نیز به اعدام محکوم اند، می‌باشد.

شایان ذکر است که ابوالقاسم صلواتی به تازگی برای جواد لاری، وحید اصغری و امیر میرزایی حکمتی نیز حکم اعدام صادر کرده است.

فرزندان ایران در زندان، از نظر سلامت روانی و جسمی در خطرند

2011-11-02T04:27:00.000-07:00

هرانا؛ هوتن کیان به بند متادون زندان تبریز منتقل شد

2011-11-02T04:21:00.000-07:00

خبرگزاری هرانا – هوتن کیان، وکیل دادگستری و زندانی محبوس در زندان تبریز از بند مالی به بند متادون منتقل شد.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان خقوق بشر در ایران، این وکیل دادگستری در راستای اعمال فشار و محدودیت هر چه بیشتر از بند زندانیان مالی به بند متادون که محل نگهداری زندانیان معتاد و مبتلا به بیماری‌های مختلف واگیردار است؛ منتقل کردند.

مسئولین زندان همچنین دیگر زندانیان را از هر گونه ارتباط – مکالمه و یا هم خرجی با هوتن کیان منع کرده و آن‌ها را تهدید کرده‌اند که درصورت اطلاع از ارتباط با وی به مجازات‌های انظباطی محکوم خواهند شد.

این وکیل دادگستری مهر ماه سال گذشته در دفتر کارش به همراه دو خبرنگار آلمانی و فرزند سکینه محمدی بازداشت و پس از شکنجه‌های جسمی شدید و سناریو سازی بر‌ای اعترافات تلویزیونی از سوی دادگاه انقلاب به حبس محکوم شد.

بررسی موارد حقوقی نقض شده در این گزارش:

ماده ۸ کنوانسیون حقوق زندانیان: دسته های مختلف از زندانیان باید در زندانهای جداگانه و یا بخش های متفاوت از زندان نگهداری شوند.

محکومیت مجدد سعید ملک پور به اعدام و ارجاع پرونده به دیوان عالی کشور

2011-11-02T04:12:00.000-07:00

خبرگزاری هرانا - خانواده سعید ملک‌پور در مصاحبه با «روز» ضمن تایید صدوردوباره حکم اعدام از سوی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب برای این زندانی سیاسی، تاکید کردند این حکم قطعی نیست و مجددا باید برای رسیدگی به دیوان عالی کشور ارسال شود.

اکرم اسماعیل‌زاده، مادر سعید ملک‌پور به «روز» گفت که شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب بار دیگر حکم اعدام برای فرزندش صادر کرده اما به گفته وکیل پسرش، این حکم باید بار دیگر در دیوان عالی کشور مورد بررسی قرار گیرد.

حکم اعدام آقای ملک‌پور پیش از این از سوی دیوان عالی کشور به دلیل «نقص در تحقیقات» نقض و برای تکمیل تحقیقات به دادگاه بدوی بازگردانده شده بود. اکنون در حالیکه دادگاه بدوی، بار دیگر بر صدور حکم اعدام مبادرت کرده، خانواده آقای ملک‌پور می‌گویند: با وکیل سعید که صحبت کردیم گفت شعبه ۲۸ نقص تحقیقات را رفع نکرده و مجددا بدون اینکه تحقیقات را کامل کند و نقصی بر طرف شود، حکم بر اعدام داده است.
سعید ملک‌پور فارغ التحصیل رشته مهندسی متالورژی دانشگاه صنعتی شریف و ساکن کشور کانادا بود که مهرماه ۸۷ پس از ورود به ایران و در ارتباط با پرونده‌ موسوم به مضلین ۲ مربوط به جرایم اینترنتی بازداشت و به اعدام محکوم شد.
سایت گرداب، متعلق به سپاه پاسداران، آقای ملک‌پور را متهم به عضویت در چند شبکه فساد اینترنتی کرد و سپس از او به عنوان مدیر بزرگ‌ترین سایت‌های مستهجن، ضد دین و ضد امنیت نام برده شد.
پیش از این خانم افتخاری، همسر سعید ملک‌پور به «روز» گفته بود که به همسرش اتهاماتی چون «تبلیغ علیه نظام، مدیریت سایت‌های مستهجن، توهین به مقدسات، توهین به رهبری، توهین به رئیس جمهور، ارتباط با گروههای معاند نظام و ارتباط با بیگانگان و به صورت کلی اتهام مفسد فی الارض» زده‌اند.
او توضیح داده بود که اتهام سایت‌های مستهجن و سایر اتهامات کاملا دروغ و کذب است و سعید را در زندان و زیر شکنجه مجبور به اعتراف علیه خود کرده‌اند.
سعید ملک‌پور نیز پیش‌تر با انتشار نامه‌ای، شرح شکنجه‌ها و نحوه اخذ اعترافات ازخود را مفصل شرح داده واعلام کرده بود که زیر شکنجه وادار به اعتراف علیه خود شده است.

بررسی موارد حقوقی نقض شده در این گزارش:

ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هر فردی حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد.

بند ۱ ماده ۶ میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی: حق زندگی از حقوق ذاتی شخص انسان است. این حق باید بموجب قانون حمایت بشود. هیچ فردی را نمی‌توان خودسرانه از زندگی محروم کرد.

محکومیت عبدالله ناصری فعال سیاسی اصلاح طلب به ۵ سال حبس تعزیری

2011-10-29T04:15:00.001-07:00

عبدالله ناصری، فعال سیاسی اصلاح طلب و عضو ارشد سازمان مجاهدین انقلاب، بر اساس رای دادگاه بدوی به تحمل ۵ سال حبس تعزیری محکوم شد.
به گزارش کلمه، دکتر عبدالله ناصری، رییس اسبق خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران (ایرنا)، و استاد دانشگاه، به اتهام "اجتماع و تبانی" از سوی دادگاه انقلاب به ۵ سال حبس تعزیری محکوم شده است.

وی که ۲۵ بهمن ماه سال ۸۹ پس از تجمعات مردمی در منزل خود بازداشت شده بود، اواسط اسفند‌‌ همان سال، و با وثیقه ۵۰ میلیون تومانی آزاد گردید.

عبدالله ناصری، دانش آموختهٔ دکترای تاریخ و عضو شورایعالی موسسه "باران" و نیز مدرس تارخ دانشگاه است.

هر ایرانی، خانواده هر زندانی

2011-10-22T03:31:00.000-07:00

روایت تلخ رنجهای مادر یک زندانی سیاسی؛ از هزینه سنگین درمان در زندان، تا مشکلات ملاقات و مسافت طولانی

2011-10-22T03:28:00.000-07:00

چکیده :این بهمن ماه دو سال می شود که مهدی در زندان است. من که نمی توانم هر هفته به ملاقاتش بروم، اجازه مرخصی هم به او نمی دهند دیگر نمی دانم چکار کنم. مهدی نان آور خانه و سرپرست من بود ما از عشایر ایران هم هستیم و خودم هم سواد نوشتن ندارم و نمی توانم نامه به مسئولین بنویسم و مشکلاتم را برای آنها بگویم. پنجاه روز پیش آخرین باری بوده که مهدی را دیدم وضعیت روحی اش خوب نبود. ما در شهرستان فیروز آباد استان فارس سکونت داریم و تا زندان اوین تهران که مهدی در آنجا حبس است خیلی راهست، با این مسیر طولانی چطور هر روز بروم برای کارهاش پیگیری کنم؟...

مهدی کوهکن شهروند معترض به نتایج انتخابات سال ۸۸ که بدنبال پیگیری های فراوان خانواده در بیمارستان تحت درمان قرار گرفت اما مجددا به زندان بازگردانده شد. او هم اکنون نیاز به پیگیری معالجات درمانی اش داشته و باید در بیمارستان بستری گردد. این در حالی است که کل هزینه های درمان و بیمارستان بر عهده خانواده بوده و مادر وی را در این زمینه با مشکلات فراوانی روبرو ساخته است.

مهدی کوهکن در نامه ای خطاب به دادستان تهران نوشته بود: “من در بهمن ماه سال ۱۳۸۸، در جریان بازجویی در بازداشتگاه شمارهٔ ۲۴۰ وزارت اطلاعات دچار پارگی مینیسک زانوی راست شدم و رسیدگی درمانی در این رابطه تا کنون بدون نتیجه مانده است، و به دلیل مصرف مداوم داروهای مسکن جهت درد زانو دچار بیماری گوارشی نیز گردیده‌ام. با پیگیری‌های مکرر جنابعالی با عمل جراحی زانو در بیمارستان مشروط به تقبل هزینهٔ درمان و عمل جراحی از سوی خانواده موافقت فرموده‌اید، اما از آنجا که اینجانب از کار اخراج شده و فاقد بیمه نامهٔ معتبر می‌باشم و هم چنین تامین هزینهٔ سنگین درمان از سوی خانواده‌ام غیر ممکن است و اینجانب نیز از درد شدید و قفل شدن زانویم در زندان رنج می‌برم لذا با عنایت مادهٔ ۱۱۴ آئین نامهٔ سازمان زندان‌ها، معاینه و عنداللزوم معالجهٔ زندانیان بیمار به عهدی زندان است و ماده‌های ۱۱۳، ۱۰۰، ۹۹، ۲۰، صراحتا به بیمهٔ درمانی زندانیان اشاره شده است. لذا دستورات فوری برای اعزام به مرکز درمانی و تامین هزینهٔ درمان توسط سازمان زندان‌ها، را بفرمایید.”

سودابه کوهکن مادر مهدی با تاکید بر اینکه پسرش نان آور خانواده بوده و از زمان بازداشت او با مشکلات زیادی روبرو شده به “جرس” می گوید: “اول که با اجازه انتقال مهدی به بیمارستان موافقت نمی کردند تا اینکه چند روز پیش به ما تلفن زدند که ما یک بیمارستان برای عمل جراحی پای مهدی با هزینه خودمان رزرو کنیم، حالا داریم پیگیری می کنیم. دفعه قبل هم هزینه و خرج دکتر و بیمارستان را خودمان دادیم و فقط دکترها کمی تخفیف دادند. این در حالی است که بارها مشکلات مالی خود را با مسئولین مطرح کرده ایم و خود مهدی هم نامه نوشته اما باز هزینه ها را خودمان باید پرداخت کنیم و با توجه به هزینه های بالای درمان مشکلات زیادی پیدا کرده ایم.”

مهدی کوهکن که به تحمل سه سال و شش ماه حبس تعزیری و ۱۴۸ ضربه شلاق و پرداخت دو میلیون و پانصد هزار ریال جریمه نقدی به اتهام اخلال در نظم عمومی، شرکت در تظاهرات، اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام محکوم شده است، هم اکنون با گذشت نیمی از محکومیت خود می تواند از حق آزادی مشروط استفاده نمایید این در حالی است که تاکنون پاسخ مثبتی به درخواست وی و خانواده اش در این زمینه داده نشده است.

خانم کوهکن در خصوص حکم زندان فرزندش می افزاید: “هجده بهمن ماه سال ۸۸ مهدی را بازداشت کردند و این بهمن ماه دو سال می شود که مهدی در زندان است. من که نمی توانم هر هفته به ملاقاتش بروم، اجازه مرخصی هم به او نمی دهند دیگر نمی دانم چکار کنم. مهدی نان آور خانه و سرپرست من بود ما از عشایر ایران هم هستیم و خودم هم سواد نوشتن ندارم و نمی توانم نامه به مسئولین بنویسم و مشکلاتم را برای آنها بگویم.”

این مادر رنج کشیده از دلتنگی هایش گفته و ادامه می دهد: ” پنجاه روز پیش آخرین باری بوده که مهدی را دیدم وضعیت روحی اش خوب نبود. ما در شهرستان فیروز آباد استان فارس سکونت داریم و تا زندان اوین تهران که مهدی در آنجا حبس است خیلی راهست، با این مسیر طولانی چطور هر روز بروم برای کارهاش پیگیری کنم؟ فقط دو ماهی یکبار می توانم به ملاقاتش بروم و روی پسرم را ببینم زیرا هم راه طولانی است هم امکانات مالی سفر را ندارم جز تحمل چه می توانم بکنم؟ ”

مهدی کوهکن در اول خرداد ماه سال جاری در بیمارستان طالقانی تهران در حالیکه دست و پایش به دستبند و پای بند به تخت بیمارستان بسته شده بود مورد عمل جراحی قرار گرفت و در حالیکه باید در بیمارستان جهت بهبود کامل بستری می ماند او را به زندان اوین بازگردانند و بر اثر بی توجهی مسئولین دچار عفونت پا شد. مادر مهدی کوهکن در پایان از مسئولان می خواهد که به مشکلاتش گوش دهند و به وضعیتش رسیدگی کنند و همچنین با آزادی مشروط فرزندش موافقت کنند.

از یادمان نرود، زندانیان سیاسی و اعتقادی در زندان تحت فشارند

2011-10-19T10:36:00.000-07:00

هرانا؛ نامه مجید دری از زندان بهبهان به مناسبت سال تحصیلی جدید

2011-10-12T10:32:00.000-07:00

خبرگزاری هرانا - مجید دری زندانی سیاسی تبعیدی محبوس در زندان بهبهان و دانشجوی اخراجی دانشگاه علامه طباطبایی به مناسب ماه مهر و بازگشایی دانشگاه ها اقدام به نگارش نامه ای از زندان کرده است.

متن این نامه که در اختیار خبرگزاری هرانا قرار گرفته است به شرح زیر است:

باران! ببار ببار و برگ های تباه شده ام را فرو ریز

ببار تا به نغمه اندوهگینت در خوابی پر میوه فرو شوم .

"شمس لنگرودی"

سخت است از مهر سخن گفتن ، از دانشگاه و آغاز دوباره اش حرف زدن و خاطراتش را وا کاویدن.

ساده لوحانه است که از ایستادگی و دانشگاه بگویم و تاثیرگذاریش ، از موضع نقد و به چالش کشیدنش ، از فریادهای همیشه بر سر تسخیرکنندگانش. اینها را همه می دانیم. می دانیم که زیر بار زور نمی رفت ، که سخن ناحق را حتی در سخت ترین شرایط مردود می دانست و درخت آزادی را هرچند با بذل جانش آبیاری می نمود و به این می بالید . می بالید و با کم و بیش ها به بعدی می سپرد و تازه نفس هایی می آمدند و ...

روزی فریاد برآوردیم که اگر در مقابلشان کوتاه بیاییم فردا روز می گویندمان چه بگویید ، چه بخوانید ، چه بپوشید . و نهایت سیاسی برایمان این بود و با اعتراض های هرچند تنهامان از یکدست شدن دانشگاه و به جریان افتادن انقلاب فرهنگی دوم جلوگیری می کردیم .

شوربختانه اما قصه جور دیگری شده و ما از آن بی خبر انگار مهر آغاز می شود و تمامی این فجایع یکجا صورت می گیرد و از آن بدتر دانشجویان بدان تن می دهند ، می پذیرند و باورش می کنند و فاجعه عمیق تر از این حرف ها می شود. چندی دیگر می گویند به چه فکر کنید و چه را باور کنید و... و این دلاور دانشجویان با فریادهای اعتراضی خاموش می پذیرند و تن می دهند.

روزی که زمان حرف و گنده لاف زدن ها گذشت و پای عمل در میان آمد و ایستادگی و ادامه را احمقانه می دانستند و به ما که مانده بودیم خرده می گرفتند گفتند: "ما عقب نکشیدیم ، تغییر تاکتیک دادیم" و این تغییر تاکتیک چنان ثمربخش افتاد که نسل بعدی را به گور سازش سپرد و این فجایع را که در تاریخ دانشجو و دانشگاه بی سابقه است را رقم زد. حال کجایند که جواب گویند و لاف و عملشان را در ترازو نهند و دسته کم به ابراز ندامتی دست یازند یا همچنان مصرند که تغییر تاکتیکشان موثر افتاده و ما – که به زعم ایشان مقصریم – این اوضاع را آفریدیم.

می خواستم بگویم سلام بر دانشگاه ، دیدم دانشگاه مشخصه های خاص خود را دارد و این محل بیشتر به دبیرستان شبیه است ، خواستم بگویم سلام بر دانشجو ، دیدم اینان بیشتر به محصل می مانند. پس – با عرض پوزش از بعضی – می گویم : آهای! با شمایم! آهای! شما که نمی دانم کیستید ، شادم که در این سال تحصیلی چون چهار سال گذشته در کنارتان نیستم و ننگ تحصیل در چنین محیطی را نمی خرم. شادم که اخراج شدم و به این تحقیرها تن ندادم. خوشحالم که تنهایم و دوستانی چون شما ندارم. نمی دانم کیان!

دانشجو و دانشگاه حرمتی دارد و هیچگاه سر در برابر هیچ کس خم نمی کند و تن به ذلت هیچ عافیت خواهی نمی نهد و در برابر قدرت طلبان زورگو می ایستد. نمی هراسد و به چالش می کشد. جان می دهد و می ایستد ، خون می دهد و می ماند ، عمر می گذارد و بارور می کند. شما که می دانید دانشجو کیست و دانشگاه کجاست این درخت اگر بخشکد همه ما مسئولیم ، آری ، همه ما.

دانشجو! دانشگاه! دلم برایتان تنگ شده و قلبم از دوریتان می تپد. پس اینبار هم با بغضی فرو خورده فریاد می زنم:

سلام بر مجید توکلی! سلام بر مهدیه گلرو! سلام بر ضیا نبوی! سلام بر عبدالله مومنی! سلام بر بهاره هدایت!

مجید دری

دانشجوی اخراجی علامه

منبع : هرانا

نامه چند گروه علمی جهانی به رهبری نظام: امید کوکبی را آزاد کنید

2011-10-09T10:28:00.001-07:00

چکیده :نشریۀ «ساینس»، بزرگترین مجله علمی دنیا، گزارش داده است که در آستانۀ دادگاهِ امید کوکبی، چندین گروه علمی شامل: جامعه فیزیک آمریکا(APS) ، جامعه بین المللی اپتیک (ISPE) ، جامعه اپتیک آمریکا (OSA) ، کمیسیون بین المللی اپتیک(ICO) ، جامعه اپتیک اروپا (EOS) در نامه ای مشترک به رهبر جمهوری اسلامی خواستار آزادی امید شده اند. در نامه های این جوامع علمی آمده است: از طرف دانشمندان و مهندسان اپتیک از ۱٧۰ کشور دنیا و سازمان های بین المللی، ما با احترام خواستار این هستیم تا با نظر لطف شما دانشجوی ما به تحصیلات خود ادامه بدهد....

همزمان با برگزری دادگاه امید کوکبی، دانشجوی ایرانیِ دانشگاه تگزاس آمریکا و در ادامۀ واکنش های جهانی به دستگیری و تداوم بازداشت و اتهامات وارده به این دانشجوی نخبه، چندین کمیته و جمعیت علمی- پژوهشی بین المللی، مجددا از مقام رهبری خواستار آزادی وی شدند.

به گزارش جرس، نشریۀ «ساینس»، بزرگترین مجله علمی دنیا، گزارش داده است که در آستانۀ دادگاهِ امید کوکبی، چندین گروه علمی شامل: جامعه فیزیک آمریکا(APS) ، جامعه بین المللی اپتیک (ISPE) ، جامعه اپتیک آمریکا (OSA) ، کمیسیون بین المللی اپتیک(ICO) ، جامعه اپتیک اروپا (EOS) در نامه ای مشترک به رهبر جمهوری اسلامی خواستار آزادی امید شده اند.

بر اساس این گزارش، در نامه های این جوامع علمی آمده است ” از طرف دانشمندان و مهندسان اپتیک از ۱٧۰ کشور دنیا و سازمان های بین المللی، ما با احترام خواستار این هستیم تا با نظر لطف شما دانشجوی ما به تحصیلات خود ادامه بدهد.”

در نامۀ مجامع علمی – پژوهشی جامعه جهانی به رهبری نظام، همچنین بازداشت و اتهامات وارده به امید کوکبی، یک “سوء تفاهم” ذکر شده و تاکید کرده اند که “کوکبی هیچ آموزشی در زمینه فیزیک هسته ای نمی بیند و از نظر سیاسی نیز، نه فعال بوده و نه به گروه سیاسی خاصی وابسته است و تمام مشغولیت ذهنی اصلی وی نیز، رشته اپتیک است که این زمینه از فیزیک هم هیچ ربطی به فن آوری هسته ای ندارد.”

امید کوکبی ٢۹ ساله، فارغ التحصیل رشته فیزیک و مکانیک از دانشگاه صنعتی شریف بود، که جهت ادامه تحصیل در رشته اپتیک به دانشگاه بارسلونا اسپانیا رفت و بعد از اتمام کارشناسی ارشد در بارسلونا، برای تحصیل در مقطع دکترا نیز، دانشگاه تگزاس استین در آمریکا را انتخاب کرد و به تحصیل در زمینه ی تعامل بین لیزر و پلاسما پرداخت.

این دانشجوی اهل سنت و ترکمن، بهمن ماه سال ۸۹ هنگامی که برای دیدار با خانواده اش به ایران سفر کرده بود، بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل و بیش از یک ماه در سلول انفرادی نگه داشته و سپس به بند ۳۵۰ منتقل شد و در نهایت به “ارتباط با دولت متخاصم” و “کسب درآمد نامشروع” متهم گردید.

چندی پیش نیز، گروهی از برندگان جایزه نوبل، در نامه ای خطاب به جمهوری اسلامی، نوشته بودند که امید از بزرگترین نخبگان فیزیک اتمی جهان است و پیش بینی می شود در سالهای آینده به یکی از بزرگترین دانشمندان این رشته تبدیل شود، اما در صورت تداوم حضور در زندان این فرصت برای وی و کشور از بین خواهد رفت.

همان زمان، بیش از سیصد تن از دانشجویان و فارغ التحصیلان دانشگاه صنعتی شریف در نامه ای به رییس قوه قضاییه با انتقاد از بازداشت امید کوکبی ورفتارهای غیرقانونی با وی، ادامه زندان خارج از قانون و قبل از دادگاه کوکبی را نه یک مورد اتفاقی که نشانه‌ای از سوء‌ظن و برخورد خشن دستگاه قضایی با نسل جوان نخبه ایرانی دانستند.

یکی از دوستان کوکبی در ایالات متحده آمریکا ، که نخواست نامش فاش شود گفته است “توجه رسانه به این موضوع عامل لغو دادگاه قبلی (اوایل تابستان) بود و این بسیار خوب است، چرا که مقامات جمهوری اسلامی ترجیح می دهند این پرونده را در سکوت کامل و بدون بازتاب رسانه ای به اتمام برسانند.”

همچنین Eugene Chudnovsky یک فیزیکدان از دانشگاه سیتی نیویورک و عضو international Committee of Concerned Scientists می گوید “با توجه به توجه وسیع عمومی به قضیه ، قاضی تصمیم گرفت تا قبل از تحمیل حکم به کوکبی، تا زمانی که دستورهایی از دفتر رهبری بگیرد با قضیه به نرمی برخورد بکند.”

گفتنی است این کمیته در نامه ای جداگانه به رهبری جمهوری اسلامی خواستار آزادی کوکبی شده است. وی اظهار امیدواری می کند “فشار عمومی آزادی کوکبی را تضمین کند و نه اینکه دادگاه را به تعویق بیاندازد.”

جان کیتو، مشاور دانشجویان تحصیلات تکمیلی بخش فیزیک آن دانشگاه نیز می گوید “دانشجویان ایرانی اکنون در مورد بازگشت یا حتی دیدار از ایران هم نگرانی دارند.”

پایگاه جامعه فیزیک ایالات متحده نیز، همچنین نوشته است که جان کیتو، مشاور دانشجویی تحصیلات تکمیلی دانشگاه تگزاس در مورد کوکبی گفته است “او عاشق فیزیک و علم بود و تمام تمرکز او در این موضوعات قرار داشت …هیچ دلیل منطقی برای دستگیری وی وجود ندارد، چرا که وی فردی سیاسی نیست… کسانی که کوکبی را از نزدیک می شناختند با شنیدن دستگیری ایشان دچار شک شدند. آنها می گویند که وی نه تنها هیچ موقع هیچ کاری بر علیه ایران انجام نداده ، بلکه هیچ موقع ، چه در ایران و چه در خارج ایران ، وارد فعالیت های سیاسی نبوده است.”

یوجین چادوسکی، یکی از روسای موسسه Committee of Concerned Scientists پیرامون تعویق دادگاه قبلی امید می گوید” به نظر می رسید که به دلیل سر و صدای زیادی که این موضوع کرد … قاضی تصمیم گرفت برای امنیت خود هم که شده تا زمانی که دستوراتی را از دفتری رهبری بگیرد دادگاه را به تعویق بیاندازد.”

قاضی پروندۀ امید کوکبی، ابوالقاسم صلواتی، رئیس شعبۀ پانزده دادگاه انقلاب تهران و از قضاتِ رسیدگی به پروندۀ بازداشت شدگانِ حوادثِ بعد از انتخابات بود، که حکم های ناعادلانه و سنگین صادر کرده است.

امید کوکبی، تابستان امسال، در آستانهٔ تشکیل دادگاه خود، در نامه‌ای تکان دهنده به آملی لاریحانی با توصیف شرح شکنجه‌ها و انفرادی‌های خود درخواست تشکیل دادگاهی عادلانه با امکان دفاع داده بود.

مادر امید کوکبی، طی روزهای اخیر، در گفت‌وگویی مقامات جمهوری اسلامی را به بازگشت به راه راست و عقلانیت دعوت کرده و خطاب به مسئولان قضایی نیز گفته است “از مسئولین قضایی می خواهم که بیشتر از این باعث رسوایی سیستم قضایی کشور نشوند و با برخورد درست با پرونده اندک آبروی باقیمانده خود را حفظ کنند.”

باز هم بی خبری، ممنوع الملاقاتی و احکام ناعادلانه و سنگین

2011-09-20T04:17:00.000-07:00

بخشی از خاطرات بهزاد نبوی؛ روزی ده ساعت در سلول پیاده روی می کردم/ مقاومت کف پا برای شلاق بالا می رفت

2011-09-20T04:14:00.001-07:00

چکیده :روزانه ۲۲ کیلومتر پیاده‌روی می‌کردم. یعنی طول و عرض سلول را راه می‌رفتم. در سلول به صورت (L) راهپیمایی می‌کردم. در روز پنج هزار بار طول و عرض سلول را طی می‌کردم. من خیلی سریع راه می‌رفتم و برای اینکه سرم گیج نرود، در انتهای یک مسیر، در جهت عقربه‌های ساعت می‌چرخیدم و در انتهای دیگر برخلاف عقربه‌های ساعت دور می‌زدم... درضمن پابرهنه راهپیمایی می‌کردم، خاصیتش هم این بود که کف پا پینه می‌بست و اگر بعدا میخواستند شلاق بزنند، مقاومت کف پا بیشتر می‌شد....

ماه نامه «نسیم بیداری» در شماره شهریورماه خود بخش هایی از خاطرات بهزاد نبوی، سخنگوی دولت شهید رجایی را منتشر کرده است:

*من متولد ۱۳۲۱ در تهران هستم. پدرم اهل سبزوار و مادرم تبریزی است. هر دو برای ادامه تحصیل به تهران آمده و در این‌جا باهم آشنا شده و ازدواج کردند. نسب پدری من به مرحوم حاج ملاهادی سبزواری می‌رسد… ولی در عین حال پدر بنده متخلق به خصوصیات وخلقیات پدر وجدش نبوده و با آن‌ها از نظر فکری و عقیدتی تشابهی نداشت. از نظر خانواده مادری نیز پدربزرگم در زمره روشنفکران فعال در انقلاب مشروطیت به شمار می‌‌رفت. او در حزب «اجتماعیون و عامیون»، که بعد از انقلاب مشروطیت به وجود آمد، عضویت داشت.

*مادرم نیز یک خانم تحصیل‌کرده و مدرس دانشگاه بود و به دلیل اختلافاتی که با پدرم داشتند، در زمان طفولیت بنده، از هم جدا شدند. تا آن‌جایی که به خاطر دارم مادرم به طور مداوم ومستمر کارکرده و تا مدت‌ها تامین معاش دایی‌ها، خاله‌ها و پدربزرگم را برعهده داشت. من تقریبا تمام کودکیم را با پدربزرگم گذارندم و در حقیقت روحیاتم در خانه او شکل گرفت…

*پدربزرگم از سال۱۳۱۵ تا شهریور۱۳۲۰ در زندان رضاشاه گرفتار بود. در آن زمان یک گروه ۱۰۲ نفری- به دنبال گروه ۵۳ نفره تقی ارانی- دستگیر شدند، که پدربزرگم نیز در شمار آنان بود. رژیم رضاشاه به پدربزرگم اتهام زده بود که با گروه «۵۳ نفر» همکاری داشته است. ولی وی همیشه این اتهام را تکذیب کرده و حتی نسبت به خصوصیات فردی و فکری بسیاری از اعضای آن گروه و رفتارشان در زندان انتقاد داشت. واقعیت ماجرای دستگیری آن مرحوم این بود که تحصیلات عالیه خود را قبل و بعد از انقلاب اکتبر روسیه در آن کشور به پایان رسانده بود و به همین دلیل به زبان روسی مسلط بود. به همین دلیل، در دوران رضاخان در یک شرکت پنبه و نئوپان روسی به عنوان مترجم مشغول کار شد. ایشان می‌گفت: «سرپاس مختاری رئیس شهربانی رضاشاه چندبار پیغام داده بود که تو باید برای ما جاسوسی کنی و من گفتم: جاسوسی نمی‌کنم و چون جاسوسی نکردم برایم پرونده-سازی کرده و دستگیرم کردند.»

* به یاد دارم در روز ۲۹ تیرماه ۳۱، با یکی از دایی‌هایم در تظاهرات بر ضد قوام و به نفع مرحوم مصدق شرکت کردم. در میدان مخبر‌الدوله-چهارراه استقلال کنونی- تظاهرات بود. حدود دویست متر بالا‌تر، سربازان مسلح حکومت نظامی، خیابان را بسته بودند و به طرف مردم تیراندازی می‌کردند. مردم هم از کوچه و خیابان‌ها بیرون آمده و شعار می‌دادند و با حمله پلیس و ماموران حکومت نظامی به داخل کوچه‌ها و خیابان‌ها فرعی فرار می‌کردند. دایی‌ام مرا در خیابان ظهیر‌الاسلام نگه‌داشت و خودش به جمعیت کوچکی- بالغ بر صد نفر- در سر خیابان ملحق شد. دایی‌ام چون صدای کلفت و رسا داشت رهبری جمع برای شعار دادن را به دست گرفت، مامورین هم واکنش نشان داده، تیراندازی کردند. همه فرار کردند، اما دایی‌ام کله شقی کرد و همان‌جا ایستاد و با مامورین درگیر شد. چند دقیقه قبل از این واقعه نیز یکی از تظاهر کنندگان به ضرب گلوله سربازان به شهادت رسیده بود و من شاهد آن صحنه بودم، تصور کردم که دایی‌ام را هم خواهند کشت. در نزدیکی محلی که ایستاده بودم، مقداری سنگ و آجر برای تعمیر پیاده‌رو ریخته بودند. یک سنگ برداشتم و در حالی که فریاد می‌کشیدم دایی‌ام را کشتند، به سمت مامورین دویدم. به عقلم نمی‌رسید که ممکن است این کار فایده‌ای نداشته باشد، اما در این سن و سال، این تنها کاری بود که به ذهنم رسید. اقدام من باعث به هیجان آمدن جمعیتی که به داخل خیابان‌های فرعی فرار کرده بودند، شد. آن‌ها نیز آن پاره سنگ‌ها را برداشته و به سوی پلیس حمله بردند. پلیس هم عقب نشست. به این ترتیب دایی‌ام از دست آن‌ها نجات یافت…

* به همین دلیل از سال‌۱۳۴۷ هم زمان با تشکیل گروه مسلح، شرکتی را به اتفاق دو تن از هم‌دوره‌ای‌های دانشگاه و یک دوست دیگر برای انجام کارهای الکترونیکی و مخابراتی تاسیس کردیم… به تدریج وضع اقتصادی شرکت خوب شد. تصور همه این بود که من به عنوان یک پیمانکار فعال و پولدار دیگر به دنبال فعالیت سیاسی نیستم…. در اردیبهشت ۱۳۵۱ یکی از دوستانم خبر داد که تحت تعقیب است. لذا ما چهار نفری که کادر اصلی گروه بودیم، تصمیم گرفتیم مخفی بشویم. به این ترتیب از خردادماه آن سال زندگی مخفی من شروع شد.

*به خانواده‌ام هم گفتم: «به مسافرت می‌روم» در ابتدای دوران مخفی شدن نه خانه‌ای داشتیم نه یک شغل پوشش برای خود انتخاب کرده بودیم… برای این‌که در زندگی مخفی موفق شویم، چند روزی را به قبرستان‌های دولت‌آباد، واقع در جاده شهرری رفتیم. الان در آن‌جا آپارتمان‌سازی کرده‌اند، اما در آن زمان بیابان بود. به جز ما در آن قبرستان، شب‌ها قمارباز‌ها و قاچاقچیان هم می‌آمدند. شب‌ها در کنار قبر‌ها می‌خوابیدیم وبه این ترتیب زندگی مخفی را آغاز کردیم.

… *من قبل از اختفا سهام خودم را در شرکت با شرکا صلح کردم، آن‌ها هم هرچه که می‌توانستند پول تهیه کنند به من دادند. نزدیک به سیصدهزارتومان هم پول، به صورت چک‌های تضمینی هزار تومانی از آن‌ها گرفتم. این پول‌ها را هم در‌‌همان دولت‌آباد داخل یک نایلون ضد رطوبت در کنار یکی از قبر‌ها چال کردم…. بالاخره پس از مدتی در یک مغازه سیم‌کشی کاری پیدا کردم…. اوایل خرداد در یک دکان سیم‌کشی در خیابان ولیعصر پایین‌تر از خیابان امام خمینی مشغول کارشدم. در آن فصل کار اصلی آ‌ن مغازه نصب کولر بود. اولین جایی که مرا برای نصب کولر بردند، اتفاقا نزدیک خانه خودمان و در منزل خانم مهستی-خواننده معروف آن زمان-بود.

*با توجه به اینکه فرزندان صاحب مغازه دانشجو بودند و مغازه نیز در نزدیکی خانه خودمان بود پس از مدت کوتاهی آن شغل را‌‌رها کردم… پس از چند روز در نازی‌آباد به عنوان شاگرد یک مغازه سیم‌کشی مشغول کار شدم… چند روز بعد در خیابان قلعه مرغی کنار ریل راه‌آهن جایی برای سکونت یافتم.

* من برای خودم شناسنامه جعلی درست کردم. در شناسنامه جعلی، اسم من حمید جها‌ن‌بین و محل تولدم مراغه بود. لهجه‌ام را ترکی کرده بودم و با همه به زبان ترکی صحبت می‌کردم…

*پس از آن‌که مرا دستگیر کردند یک بازرسی بدنی انجام دادند و از پشت به دست‌هایم دستبند زده و چشم‌هایم را نیز بستند. ابتدا اسم مرا پرسیدند. گفتم: «من حمید جهانبین هستم.» گفتند: «فلان فلان‌شده، به تو می‌فهمانیم که حمیدجهانبین کیست؟»

*فهمیدم قضیه لو رفته‌است. لذا سیانوری را که در دهانم بود را گاززده و خوردم، و شهادتین را زیرلب خواندم. سیانور باید خیلی زود اثر کند، اما چهارپنج دقیقه گذشت و خبری نشد..

*هفت روز به صورت مداوم از من بازجویی می‌کردند… پس از آن نیز تا دوماه به صورت‌گاه وبی‌گاه از من بازجویی می‌کردند. بعد از دو ماه بازجویی من تمام شد، اما تا ۲۰ ماه در سلول انفرادی بودم…

*از تمام دوران بیست ماهه زندان انفرادی، یک سال در اوین و بقیه را در قزل قلعه بودم. زندان اوین شرایط سخت‌تری داشت. در اوین نه ملاقاتی داشتیم و نه اجازه هواخوری منظم می‌دادند. گاهی اوقات تا دو ماه به هواخوری نمی‌رفتیم….

در زندان اوین کتاب، روزنامه و رادیو مطلقا نداشتیم. بعد از ۴ ماه به اصرار زیاد به من یک قرآن دادند. روزهای اول زندان برای آدم خیلی سخت است. من هم در اوین حدود ده ما تنها بودم و به غیر از تنهایی مساله شکنجه نیز بود.

*بعد از اینکه قادر به راه رفتن شدم تصمیم گرفتم که در سلول برنامه‌ریزی داشته باشم… حدود یک ماه و نیم پس از بازجویی مرا به سلول جدید منتقل کردند که پنجره‌ای کوچک داشت و در نتیجه سلول هوای بهتری داشت. من بر اساس یک برنامه ریزی دقیق روزانه حدود۲۲ کیلومتر پیاده‌روی می‌کردم. یعنی طول و عرض سلول را راه می‌رفتم. در سلول به صورت (L) راهپیمایی می‌کردم. در روز پنج هزاربار طول وعرض سلول را طی می‌کردم. این راهپیمایی حدود ۱۰ ساعت طول می‌کشید. من خیلی سریع راه می‌رفتم و برای اینکه سرم گیج نرود، در انتهای یک مسیر، در جهت عقربه‌های ساعت می‌چرخیدم و در انتهای دیگر برخلاف عقربه‌های ساعت دور می‌زدم… درضمن پابرهنه راهپیمایی می‌کردم، خاصیتش هم این بود که کف پا پینه می‌بست و اگر بعدا میخواستند شلاق بزنند، مقاومت کف پا بیشتر می‌شد. حدود سه ساعت نیز در روز ورزش می‌کردم… ۴ ماه بعد به من قرآن دادند. وقتی را نیز برای قرائت قرآن در نظر گرفتم. در کنار راهپیمایی، ورزش و قرآن ۳ ساعت در روز نیز به خواندن نماز اختصاص داده بودم. از جمله نمازهای قضا و یا نمازهایی که فکر می‌کردم شاید مورد قبول نباشد….

بیانیه هنرمندان: امروز به‌جاست اوین و قرچک را خانه هنرمندان بنامیم

2011-09-20T04:09:00.000-07:00

بیش از ۸۰ تن از هنرمندان ایران در اعتراض به وضعیت قضایی هنرمندان داخل کشور بیانیه صادر کردند

در میان اسامی امضا کنندگان این بیانیه نام هنرمندان شاخصی از دو نسل در داخل و خارج از کشور به چشم می خورد.

هنر تجسم رهایی ‌ست با دو بال اندیشه و خیال. افسوس برآنان ‌که می‌‌پندارند با به بند کشیدن جسم ِهنرمند، اندیشه‌ی جاری ‌اش زائل می ‌گردد.
تهاجم گاه و بی‌گاه برهنرمندان مستقل و اندیشمند چگونه ما را به ساحل نجات رهنمون می‌سازد آن‌گاه که عطش هنردوستی ملت ایران را توان پاسخی از مدعیان بر مسند فرهنگ نشسته نیست؟
امروز به جاست اگر "اوین" و "قرچک" را خانه‌ی هنرمندان بنامیم که هوایش به نفس کسانی چون "مرضیه وفا‌مهر" و"رامین پرچمی" آغشته است و از لابه‌لای دیوارهایش عطر حضور "جعفر پناهی"، "محمد رسول‌اف" ،"مهناز محمدی"، "مریم مجد"، "پگاه آهنگرانی"، "هیلا صدیقی" و بسیاری دیگر به مشام می‌رسد. هنرمندانی که وجه اشتراکشان باور به هنر ِ مستقل و داشتن دغدغه و درد جامعه‌بوده است و کوشیده‌اند پاسخی در خورِ شأن مردم آگاه و تحول‌خواه و خواسته‌های فرهنگی‌‌شان ارائه دهند.

ما جمعی ازهنرمندان و نویسندگان امضاء‌کننده این بیانیه، با ابراز نگرانی فراوان از برخوردهای امنیتی- پلیسی با فعالان این عرصه، خواستار آزادی هنرمندان دربند و تجدیدنظر در حکم‌های صادره هستیم.

۱ـ آرزو سرازش(نویسنده)
۲ـ آریا آرام نژاد(آهنگساز-خواننده- ترانه سرا)
۳ـ آزاده دواچی(شاعر)
۴ـ آیدا عمیدی(شاعر)
۵ـ احسان احمدی (شاعر)
۶ـ احسان عابدی(شاعر)
۷ـ احمد پورنجاتی (شاعر- فعال عرصه سینما و تاتر)
۸ـ اردوان اصحابی (عکاس)
۹ـ ارسلان باقری (شاعر)
۱۰ـ اسماعیل یوردشاهیان (شاعر- نویسنده)
۱۱ـ افسانه شافعی (بازیگر تاتر- شاعر)
۱۲ـ افشین اخوان (بازیگر تاتر و سینما)
۱۳ـ امید ایران مهر(عکاس)
۱۴ـ امید کشتکار(گرافیست)
۱۵ـ امیر آشوری (شاعر- مترجم)
۱۶ـ امیر وارسته حیدری (شاعر)
۱۷ـ باقر موذن (موزیسین)
۱۸ـ بکتاش آبتین (شاعر- فیلم ساز)
۱۹ـ پرتو نوری علا (بازیگر- شاعر)
۲۰ـ پگاه احمدی (شاعر)
۲۱ـ پویا عزیزی (شاعر)
۲۲ـ توران زندیه (نقاش)
۲۳ـ جواد مقیمی (عکاس)
۲۴ـ حجت بداغی (شاعر)
۲۵ـ حسن زرهی (شاعر)
۲۶ـ حسن سربخشیان (عکاس)
۲۷ـ حسین آریان (فیلم ساز- عکاس-تدوین گر)
۲۸ـ حسین زمان (خواننده)
۲۹ـ حسین نوش آذر(داستان نویس)
۳۰ـ حمیدرضا نبئی (عکاس)
۳۱ـ حمید جانی پور(عکاس)
۳۲ـ رضا شنطیا (شاعر)
۳۳ـ رضا فرمند (نویسنده – شاعر)
۳۴ـ رضا گنجی(عکاس)
۳۵ـ رویا بیژنی (شاعر)
۳۶ـ رویا تقتی (شاعر)
۳۷ـ زهرا الهی (شاعر)
۳۸ـ سارا خلیلی (شاعر- مترجم)
۳۹ـ ساسان قهرمان ( نویسنده/ کارگردان و بازیگر تئاتر)
۴۰ـ سامان زمان زاده (عکاس)
۴۱ـ سایه درختیان(شاعر)
۴۲ـ سپیده جدیری (شاعر- مترجم)
۴۳ـ سمانه نائینی(شاعر)
۴۴ـ سهیلا میرزایی (شاعر)
۴۵ـ سیامک برازجانی(شاعر)
۴۶ـ شبنم آذر (شاعر)
۴۷ـ شبنم فرشاد جو( بازیگر)
۴۸ـ شبنم قلی خانی (بازیگر - مدرس سینما)
۴۹ـ شقایق زعفری (شاعر)
۵۰ـ شکوفه آذر(نویسنده)
۵۱ـ شهرنوش پارسی پور(نویسنده)
۵۲ـ عباس بختیاری (نوازنده)
۵۳ـ عزت گوشه گیر (نمایشنامه نویس)
۵۴ـ علی اوغازیان(عکاس)
۵۵ـ علی چکاو (عکاس- فیلم‌ساز)
۵۶ـ علی عبدالرضایی (شاعر)
۵۷ـ علی فاتحی (مستند ساز)
۵۸ـ علی فتحی مقدم (شاعر)
۵۹ـ علی محمدی (شاعر- فیلم ساز)
۶۰ـ علی منافی (گوینده)
۶۱ـ علیرضا بدیع (شاعر- ترانه سرا)
۶۲ـ علیرضا بهنام (شاعر– مترجم)
۶۳ـ علیرضا درویش (نقاش- فیلمساز)
۶۴ـ کیان امانی(عکاس)
۶۵ـ گراناز موسوی (شاعر – فیلم ساز)
۶۶ـ لیلا کردبچه (شاعر)
۶۷ـ مانا نیستانی (کارتونیست)
۶۸ـ مجید نفیسی (شاعر)
۶۹ـ محسن خیمه دوز (نویسنده- منتقد سینما)
۷۰ـ محسن عمادی (شاعر)
۷۱ـ محسن محمودزاده (عکاس)
۷۲ـ مریم آموسا ( شاعر – عکاس)
۷۳ـ مریم هوله ( شاعر)
۷۴ـ مزدک موسوی (شاعر)
۷۵ـ مصطفی عزیزی (فیلم‌نامه‌نویس)
۷۶ـ منیره پرورش (شاعر)
۷۷ـ مهناز هدایتی(نویسنده)
۷۸ـ مینو نصرت(شاعر)
۷۹ـ ناصر زراعتی (نویسنده- شاعر)
۸۰ـ نسرین الماسی (نویسنده)
۸۱ـ نیاز سلیمی (بازیگر)
۸۲ـ هاشم باروتی (شاعر)
۸۳ـ هستی الهویی (گرافیست)
۸۴ـ هومن عزیزی (شاعر)

* با توجه به اینکه همه هنرمندان و نویسندگان به این بیانیه دسترسی نداشته اند، در صورت تمایل می توانید امضای خود را با ذکر نام و نام خانوادگی و حرفه به ایمیل زیر ارسال کنید. بدیهی ست مجددا بیانیه با امضاهای جدید منتشر خواهد شد.

نامه‌ی علی ملیحی از داخل زندان: هیچ‌گاه از عملکرد و عقایدم نادم نبوده و نیست

2011-09-20T04:08:00.000-07:00

چکیده :هیچگاه از عملکرد و عقایدم نادم نبوده و به ادامه راه سبز امیدی که مردم ایران در پیش گرفته اند ایمان دارم... از آنجایی که در یک سال و نیم گذشته با بسیاری از آزادگان سرافراز جنبش سبز که در هفته گذشته از زندان آزاد شدند، از نزدیک زندگی کرده ام، می توانم شهادت دهم که آنان نیز نه تنها از عملکرد و عقاید خود نادم نبوده و نیستند، بلکه نسبت به ادامه راه سبز امید مؤمن تر شده اند....

علی ملیحی در نامه‌ای از زندان، بر ایمان خود به ادامه راه سبز امیدی که مردم ایران در پیش گرفته اند، تاکید کرد و افزود: از آنجایی که در یک سال و نیم گذشته با بسیاری از آزادگان سرافراز جنبش سبز که در هفته گذشته از زندان آزاد شدند، از نزدیک زندگی کرده ام می توانم شهادت دهم که آنان نیز نه تنها از عملکرد و عقاید خود نادم نبوده و نیستند بلکه نسبت به ادامه راه سبز امید مومن تر شده اند.

به گزارش کلمه، این زندانی سیاسی در نامه خود تصریح کرده است که درخواست او و دیگر زندانیان برای استفاده از ظرفیتهای مصرح قانونی همچون تبدیل قرار بازداشت موقت و تجدید نظر در حکم بدوی، تخفیف در مجازات، آزادی مشروط و مرخصی به معنای ندامت و پشیمانی از عقاید و عملکرد خود نیست.

چندی قبل، به مناسبت فرا رسیدن عید سعید فطر، تعدادی از زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ اوین از زندان آزاد شدند؛ زندانیانی که اغلب آنها نیمی از محکومیتشان را سپری کرده و می‌توانستند با استفاده از حق قانونی آزادی مشروط، از زندان آزاد شوند. تعدادی از این زندانیان نیز تنها چند هفته تا پایان حکم زندانشان مانده بود، و به صورت معمول باید به زودی از زندان آزاد می‌شدند.

آزادی این زندانیان اما توسط مسئولان قضایی و رسانه‌های حکومتی با عنوان عفو و بخشش رهبری در بسیاری رسانه‌ها عنوان شد، تا جایی که برخی روزنامه‌های افراطی وابسته به دولت مدعی شدند که این افراد از جرم – ناکرده – شان ابراز ندامت و پشیمانی کرده و خواستار عفو و بخششش شده‌اند.

تعدادی از این زندانیان اکنون بیرون از زندان از نحوه‌ی آزادی‌شان سخن گفته و ابراز کرده‌اند که درخواست هیچ بخششی نکرده و تنها از ظرفیت‌های موجود قانونی استفاده کرده و بعد از گذراندن مدت محکومیتشان از زندان آزاد شده‌اند. همچنین در این میان نام برخی از زندانیان سیاسی به عنوان کسانی که درخواست عفو و بخشش کرده‌اند، مطرح شده و حتی از آنان با عنوان زندانیانی که از زندان آزاد شده‌اند، نام برده شده است؛ در حالی که این زندانیان استوارتر از گذشته در حال گذراندن دوران حبس خود هستند.

علی ملیحی، روزنامه‌نگار و فعال دانشجویی، یکی از زندانیان بند ۳۵۰ زندان اوین است که در این باره مطلبی نوشته است و درباره‌ی آزادی‌های اخیر زندانیان سیاسی و از جمله درباره‌ی خبر کذب آزادی خودش از زندان توضیحاتی داده است.

متن کامل نامه‌ی علی ملیحی که برای انتشار در اختیار کلمه قرار داده شده، به شرح زیر است:

طی هفته گذشته و به دنبال آزادی ده ها زندانی سیاسی از زندان اوین، مطلع شدم خبر آزادی من نیز به اشتباه در برخی از رسانه های جنبش سبز و برخی روزنامه های صبح تهران منتشر شده است. ضمن تشکر از حساسیت و توجه این رسانه ها بدین وسیله این خبر را تکذیب می کنم.

همچنین با توجه به برخی شایعات منتشر شده در این روزها لازم به توضیح می دانم اینجانب اگرچه در ۲۰ ماه گذشته که در زندان بوده ام از مقامات قضایی درخواست استفاده از ظرفیتهای مصرح قانونی همچون تبدیل قرار بازداشت موقت و تجدید نظر در حکم بدوی، تخفیف در مجازات، آزادی مشروط و مرخصی را داشته ام اما هیچگاه از عملکرد و عقایدم نادم نبوده و به ادامه راه سبز امیدی که مردم ایران در پیش گرفته اند ایمان دارم. کنش های سیاسی من در زندان اعم از بیانیه های صادرشده و اعتصاب غذا و … همگی مؤید این واقعیت است و از آنجایی که در یک سال و نیم گذشته با بسیاری از آزادگان سرافراز جنبش سبز که در هفته گذشته از زندان آزاد شدند، از نزدیک زندگی کرده ام، می توانم شهادت دهم که آنان نیز نه تنها از عملکرد و عقاید خود نادم نبوده و نیستند، بلکه نسبت به ادامه راه سبز امید مؤمن تر شده اند.

بدیهی است کسانی باید از عملکرد خود نادم و پشیمان باشند که نحوه رفتارشان با ملت ایران به خصوص در دو سال گذشته عرفا «جنایت» نامیده می شود.

به امید رهایی تمامی اسرای جنبش سبز

علی ملیحی، عضو شورای سیاستگذاری سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت)

زندان اوین، بند ۳۵۰

نامه تکان‌دهنده دکتر ملکی خطاب به احمد شهید

2011-09-20T04:07:00.000-07:00

خبرگزاری هرانا - دکتر محمد ملکی، اولین رییس دانشگاه تهران پس از انقلاب ایران، طی نگارش نامه‌ای تکان دهنده خطاب به احمد شهید، با اشاره به وضعیت اسفبار حقوق بشر در ایران و همچنین با تاکید بر «جنایت‌های حاکمان قدرت طلب و استبدادی» اعلام نموده که برای شهادت در مورد شکنجه و اعدام زندانیان در ایران آماده بوده و «پای هزینه آن» نیز ایستاده است.

دکتر ملکی که مدت زیادی از عمر خویش را در زندان‌های ایران سپری کرده و حتی پیش‌تر محکوم به اعدام نیز شده بود، در آخرین مورد پس از ۱۹۱ روز بازداشت و آزار و اذیت به دلیل وخامت وضعیت جسمانی به طور موقت از زندان اوین آزاد شده و علی رغم اینکه که سال ۷۹ به ۷ سال حبس تعلیقی نیز محکوم شده بود، هنوز حکمی برای وی صادر نشده است.

به گزارش دانشجونیوز، متن کامل نامه دکتر محمد ملکی به شرح زیر است:

بسم الحق

جناب آقای دکتر احمد شهید

با سلام و ارادت و آرزوی موفقیت بخاطر کارسترگ و انساندوستانه‌ای که پذیرفته‌اید.

من دکتر محمدملکی استاد بازنشسته دانشگاه و نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب می‌خواستم بر اساس تجربیات شخصی‌ام، شمه‌ای از آنچه در مسیر نقض فاحش حقوق بشر در کشورم ایران می‌گذرد را جهت اطلاع بیشتر شما به عرضتان برسانم تا شاید گامی باشد جهت نجات ملتم از این همه ظلم و فساد و بیرحمی حاکمان در حق یک ملت مظلوم.

برادرم؛ آقای شهید

من هم یکی از ده‌ها هزار نفری بودم که در مدت ۳۲ سال حکومت جمهوری اسلامی ایران بار‌ها و بار‌ها حقوق انسانی‌ام از سوی حاکمان قدرت طلب و استبدادی نقض شده و شاهد بسیاری جنایت‌ها در زندانهای ایران بوده‌ام که به گوشه‌ای از آن‌ها اشاره می‌کنم.

در سال ۱۳۵۷ بعد از پیروزی انقلاب و پس از برگزیده شدنم به ریاست دانشگاه تهران، برای پیاده کردن یکی از اهداف انقلاب، تمام توانم را بکار بردم تا دانشگاه و دانشکده‌ها به وسیله شورائی مرکب از استادان، دانشجویان و کامندان که در یک انتخابات کاملا دموکراتیک انتخاب می‌شدند، اداره گرردد. اینکار به مزاق حاکمیتی که همه امور کشور را در دست گرفته بود خوش نیامد تا بالاخره با یک کودتا به نام «انقلاب فرهنگی»، با حمله به دانشگاه‌ها و کشتار تعدادی از دانشجویان همراه با مجروح کردن و دستگیری جمعی از آن‌ها، دانشگاه‌ها را بستند و تعداد زیادی از دانشگاهیان معترض را دستگیر و پس از شکنجه‌های فراوان اعدام نمودند. شورای مدیریت دانشگاه تهران و شورای عالی دانشگاه که کار اداره دانشگاه را به عهده داشتند با این امر به مخالفت برخاستند، ولی حاکمیت به جای پاسخگوئی به آن‌ها تعدادی از آن‌ها از جمله اینجانب را دستگیر و به بهانه مخالفت با امر رهبری (آیت الله خمینی) روانه زندان‌ها نمودند. در یک دادگاه غیر قانونی بدون حضور وکیل محاکمه شدم و ابتدا به اعدام و سپس به ۱۰ سال زندان محکوم گردیدم. در این مدت با بیرحمانه‌ترین رفتار از جمله زدن کابل به کف پا و سایر نقاط بدنم، آویزان کردن از سقف، کوبیدن سر به دیوار، زدن مشت و لگد که منجر به نابینائی چشم چپم و شکستگی استخوان مچ دست راستم شد و انواع شکنجه‌ها مواجه بودم. آثار بعضی از آن شکنجه‌ها هنوز روی بدنم باقیست. بعد از ۵ سال ظاهرا از زندان آزاد شدم ولی ماه‌ها باید هر چند روز یکبار خودم را به دادستانی معرفی می‌کردم تا مورد بازجوئی که خود نوعی شکنجه بود قرار می‌گرفتم.

در سال ۱۳۷۹ باتفاق ده‌ها فعال ملی ـ مذهبی به بهانه «براندازی» مجددا دستگیر و مدت ۶ ماه در یکی از مخوف‌ترین زندانهای سپاه (عشرت آباد) در سلولهای انفرادی (۱م‌تر در ۲م‌تر) زندانی شدم؛ سلولهائی که بنا به گفته حقوق دانان و روان پزشکان، زندانی بودن در آن‌ها را «شکنجه سفید» می‌نامند. پس از حدود ۷ ماه تحمل زندان (شکنجه سفید) برای محاکمه آزاد شدم و در یک دادگاه غیرعلنی و غیرقانونی محکوم به ۷ سال زندان تعلیقی گردیدم.
در ۳۱ مرداد سال ۱۳۸۸ و درحالیکه دچار بیماری سرطان پروستات و بیماری قلبی آریتمی و فشارخون بودم و دوران شیمی درمانی را می‌گذراندم و از ناراحتی قلبی و سنکپ‌های مرتب رنج می‌بردم، در ساعات اولیه روز عده‌ای از مامورین وزارت اطلاعات به منزلم هجوم آوردند و من را بعد از بازرسی خانه و مصادره تعداد زیادی از کتاب‌هایم، از بستر بیماری مستقیم به زندان اوین، بند مربوط به وزارت اطلاعات (بند۲۰۹)، بردند و در سلول انفرادی به مدت ۳ ماه زندانی شدم. در بازجوئی‌ها انواع توهین و تحقیر را در حقم روا داشتند و تنها بدلیل نوشته‌ها و گفته‌های انتقادی‌ام، به من اتهام محاربه و توهین به آقایان خمینی و خامنه‌ای (رهبران جمهوری اسلامی) وارد ساختند. نهایتا پس از ۱۹۱ روز زندانی شدن، بعلت شدت بیماری که در اثر آن چند بار به بیمارستان منتقل شدم به من مرخصی استعلاجی دادند تا شیمی درمانی ادامه یابد و عمل نصب دستگاه تنظیم کننده ضربان قلب انجام شود. اخیرا برای محاکمه به دادگاه غیر علنی که خلاف بر قوانین خود جمهوری اسلامی است احضار شدم تا حکم قاضی صادر گردد و فعلا روزهای بسیار سخت و شکنجه گونه زیر حکم بودن را می‌گذرانم. من پیرمردی ۷۸ ساله و بیمار هستم ولی برای تحمل هر حکمی آماده هستم زیرا هدفم مبارزه با ظلم و بیدادگری حاکمان و قدرت بدستان ایران بوده و هست و خواهد بود. به خدا و خلق تکیه دارم و از هیچ عقوبتی ترس ندارم و آرزویم ملاقات با شما و بیان حقایقی است از آنچه در ۳ دهه اخیر در ایران گذشته و ظلمی که بر این ملت روا رفته است.

جناب آقای دکتر شهید؛

من شهادت خواهم داد که در دهه ۶۰ شمسی چگونه زندانیان جوان و دانشجویان اعم از زن و مرد را پس از شکنجه بسیار، ده ده و صد صد هر شب برای اعدام می‌بردند و آن‌ها به سوی سرنوشت می‌رفتند و در راه سرود می‌خواندند. حاضرم حقایقی را که خود شاهد آن‌ها در زندانهای نظام ولائی بوده‌ام را برایتان ذکر کنم و پای هزینه آن نیز بایستم.

در پایان بنام یک ایرانی آرزو می‌کنم که در کارتان موفق باشید. مطمئن باشید خدا یار شماست.
ارادتمند و به امید دیدار ـ

دکتر محمد ملکی
زندانی سیاسی در تعلیق و استاد بازنشسته دانشگاه تهران
شهریور ۱۳۹۰

آقای لاریجانی! یک زندانی را در راه بهداری کتک زده‌اند/ بساط این رفتارها را از رجایی‌شهر جمع کنید

2011-09-20T04:05:00.000-07:00

چکیده :علاوه بر انواع تضییعاتی که نسبت به استفاده زندانیان از حقوق مصرح در قانون و آیین نامه ها اعمال میگردد و با وجود فشار مضاعف بر زندانیان سیاسی-عقیدتی در محرومیت از دسترسی به تلفن، مراکز درمانی، انجام ملاقاتهای حضوری و بویژه فضای سرانه حیاط 12 ساعته و ... شاهد این مسئله هستیم که استفاده ازمشت و لگد،باتوم چوبی و پلاستیکی توسط برخی مسئولان و ماموران در زندانیان رجایی شهر کاربرد پیدا میکند....

جمعی از زندانیان رجایی شهر در نامه ای به رییس قوه قضاییه با اشاره به توهین، تنبیه بدنی و هتک حرمت و حیثیت زندانیان توسط ماموران زندان، خواستار اعزام هیاتی ویژه برای تحقیق و گفتگو با زندانیان جهت کشف حقایق شده اند.

به گزارش جرس، در این نامه که به امضای عباس اسفندیاری، مصطفی اسکندری، افشین باایمانی، مسعودباستانی، رسول بداقی، رضابوکانی، شهرام پورمنصوری، رضاجوشن، ماشاالله حائری، منصور رادپور، الله وردی روحی، عیسی سحرخیز، داودسلیمانی، جمشید صادق الحسینی، کیوان صمیمی، حشمت الله طبرزدی،علی عجمی، امیرحسین فدایی، محمودناجی، سعیدماسوری و میثاق یزدان نژاد رسیده آمده است: تنها طی شش ماه گذشته ۸ تن از زندانیان سیاسی-امنیتی مستقر در سالن ۱۲ به شیوه های گوناگون با توهین، تنبیه بدنی و هتک حرمت و حیثیت مواجه شده اند که متاسفانه هر گاه احدی از ایشان درصدد تظلم خواهی برآمده است با شیوه های بسیار حرفه ای و فرار به جلو از جمله ایراد تهمت و گزارشهای غیر واقعی و پرونده سازی آنانرا مجبور به عقب نشینی کرده و یا از ترس افزوده شدن برقرار محکومیت جدید،آنانرا از طرح و پیگیری شکایت بازداشته اند.

متن کامل این نامه به شرح زیر است:

بنام خدا

ریاست محترم قوه قضاییه،جناب آقای آیت الله صادق آملی لاریجانی

باسلام و احترام

همانگونه که استحضار دارید تدوین کنندگان آیین نامه حقوق و تکالیف زندانیان “حفظ حقوق شهروندی و کرامت انسانی” را مبنای کار خود قرار داده و تاکید میکنند که «هرگونه استخفاف و تنبیه بدنی زندانی در زندانها و موسسات کیفری ممنوع میباشد».

اما اینک علاوه بر انواع تضییعاتی که نسبت به استفاده زندانیان از حقوق مصرح در قانون و آیین نامه ها اعمال میگردد و با وجود فشار مضاعف بر زندانیان سیاسی-عقیدتی در محرومیت از دسترسی به تلفن، مراکز درمانی، انجام ملاقاتهای حضوری و بویژه فضای سرانه حیاط ۱۲ ساعته و … شاهد این مسئله هستیم که استفاده ازمشت و لگد،باتوم چوبی و پلاستیکی توسط برخی مسئولان و ماموران در زندانیان رجایی شهر کاربرد پیدا میکند، بگونه ای که نه تنها برای “تنبیه” و “مجازات” بکار می رود بلکه بعنوان ابزاری جهت “سرکوب” و ایجاد “رعب و وحشت” حتی در میان زندانیان سیاسی-عقیدتی استفاده می گردد. مطلع هستید که این شیوه نه از لحاظ “انسانی” وجاهت دارد و نه از لحاظ “قانونی” مجاز شمرده می شود، بلکه در تضاد آشکار با اصل سی و نهم قانون اساسی که تاکید دارد”هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است.

بر همین اساس در ماده ۵۷۹ قانون مجازات اسلامی با صراحت اعلام شده است “هر یک از مامورین دولتی محکومی را سخت تر از مجازاتی که مورد حکم است مجازات کند یا مجازاتی کند که مورد حکم نبوده باشد به حبس از شش ماه تا سه سال محکوم خواهد شد و …”

در آخرین مورد از اینگونه تخلف ها می توان به مورد زیر اشاره کرد:

در زندان رجایی شهر صبح جمعه ۴/۶/۹۰ در شرایطی که آقای جعفراقدامی که از بیماری شدید و رسیدگی نشده پا و کمر رنج میبرد و به زحمت قادر به حرکت است، در معیت آقای علی عجمی که جهت کمک به وی به بهداری عازم شده بودند فقط به این بهانه که از سرعت لازم در حرکت برخوردار نیستند توسط نگهبان های بندهای سه و چهار زیر مشت و لگد قرار گرفتند و پس از زدن دستبند به یکی از آنان دوباره زیر ضربات باتوم بر سر و صورت و پشت و سینه آنها ادامه پیدا کرد، بطوریکه که این ضربات باعث کبودی ناحیه صورت، چشم چپ، کمر و تورم شدید منجر به خونریزی در ناحیه پای یکی از زندانیان گردید.

جهت استحضار جنابعالی اعلام میگردد که تنها طی شش ماه گذشته ۸ تن از زندانیان سیاسی-امنیتی مستقر در سالن ۱۲ به شیوه های گوناگون با توهین، تنبیه بدنی و هتک حرمت و حیثیت مواجه شده اند که متاسفانه هر گاه احدی از ایشان درصدد تظلم خواهی برآمده است با شیوه های بسیار حرفه ای و فرار به جلو از جمله ایراد تهمت و گزارشهای غیر واقعی و پرونده سازی آنانرا مجبور به عقب نشینی کرده و یا از ترس افزوده شدن برقرار محکومیت جدید، آنانرا از طرح و پیگیری شکایت بازداشته اند.

چنانچه متذکر شدیم انجام چنین اعمال و رفتاری مخالف صریح قانون اساسی و آئین نامه اداره زندانها می باشد. از اینرو از شما درخواست داریم در اسرع وقت یک هیات ویژه برای تحقیق و گفتگو با زندانیان جهت کشف حقایق اعزام فرمایید تا این رویه غیر انسانی و خلاف قانون از زندان رجایی شهر بطور کامل برچیده گردد و حقوق و کرامت انسانی براساس قانون رعایت و اجرا گردد.

با تجدید احترام

عباس اسفندیاری، مصطفی اسکندری، افشین باایمانی، مسعودباستانی، رسول بداقی، رضابوکانی، شهرام پورمنصوری، رضاجوشن، ماشاالله حائری، منصور رادپور، الله وردی روحی، عیسی سحرخیز، داودسلیمانی، جمشید صادق الحسینی، کیوان صمیمی، حشمت الله طبرزدی، علی عجمی، امیرحسین فدایی، محمودناجی، سعیدماسوری و میثاق یزدان نژاد.

شنبه ۱۲/۶/۹۰ زندان رجایی شهر کرج

رونوشت:ریاست محترم مجلس شورای اسلامی

کمیسیون امنیت و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی

کمیسیون قضایی مجلس شورای اسلامی

سازمان بازرسی زندانها

اگر جرمی به وقوع پیوسته دادگاه علنی برای ایشان تشکیل شود

نامه همسر شهید باکری به سمیه توحیدلو: من و همسر شهید همت هم آماده‌ایم تا شلاق بخوری

2011-09-20T04:04:00.000-07:00

در آستانه آغاز هفته دفاع مقدس، شهدا کجایید تا ببینید ...

چکیده :نمی دانم چگونه از شما عذر خواهی کنم. شما هیچ گناهی ندارید. آرمانهای ما این بود که جامعه ای داشته باشیم بر پایه عدل و قسط که در تمام دنیا نمونه باشد، بر هیچ کس ظلمی نرود، زمینه رشد همه انسانها فراهم شود، دیگر کسانی که "من " هستند بر ما حکومت نکنند، بلکه "ما" شویم و غبار غم و غصه و فقر و بی فرهنگی را از جامعه به شیوه ی اخلاق و سیره پیامبر (ص) بشوییم. شما از جمله کسانی بودید که آن آرمانها را باور کردید، ولی می خواستید روش ها را تغییر دهید شاید نتیجه بهتری بگیرم. ما باید ممنون شما باشیم که از "من " به "ما " رسیدید....

همسر شهید حمید باکری، از سرداران افتخارآفرین دفاع مقدس، در نامه‌ای خطاب به سمیه توحیدلو، فعال ستاد میرحسین موسوی که به جرم انتقاد از احمدی‌نژاد دستگیر شده بود و روز چهارشنبه در زندان اوین شلاق خورد، نوشت: نمی دانم چگونه از شما عذر خواهی کنم. شما هیچ گناهی ندارید. آرمانهای ما این بود که جامعه ای داشته باشیم بر پایه عدل و قسط که در تمام دنیا نمونه باشد، بر هیچ کس ظلمی نرود، زمینه رشد همه انسانها فراهم شود، دیگر کسانی که “من ” هستند بر ما حکومت نکنند، بلکه “ما” شویم و غبار غم و غصه و فقر و بی فرهنگی را از جامعه به شیوه ی اخلاق و سیره پیامبر (ص) بشوییم. شما از جمله کسانی بودید که آن آرمانها را باور کردید، ولی می خواستید روش ها را تغییر دهید شاید نتیجه بهتری بگیرم. ما باید ممنون شما باشیم که از “من ” به “ما ” رسیدید.

به گزارش کلمه، فاطمه چهل امیرانی در این نامه همچنین اعلام آمادگی کرد که همانند توحیدلو شلاق بخورد، و خاطرنشان کرد: ظاهرا آقایان ترسیدند عدالت تعریف شده با تفکر آنان خدشه دار شود و باید حکم داده شده به شما اجرا می شد. به استناد همان تعریف از عدالت خیلی ها مثل من از طرف آقایان به این جرم ها متهم هستیم. پس برای اینکه در حق شما ظلم نشده باشد اینجانب فاطمه چهل امیرانی فرزند ید الله و همسر شهید همت خانم ژیلا بدیهیان آمادگی اجرای حکم شلاق را در برای خود داریم. اما هر شلاقی که بخوریم احساس می کنیم حقمان است چون یک عمر خوابیدیم و فکر کردیم که صلاح مملکت را خسروان دانند. گرچه قلب و روح ما سالهاست تازیانه ها را تحمل کرده …..

متن کامل نامه همسر شهید باکری به سمیه توحیدلو را در ادامه بخوانید:

دخترم سمیه خانم

“بار خدایا ، تو به دوستانت از همه دوستانشان مهربانترى و بر آنان که به تو توکل کنند از هرکس دیگر کارسازتر . درون پرده رازشان را مى‏بینى و بر ضمایرشان آگاهى و اندازه بصیرتشان را مى‏شناسى و اسرارشان بر تو آشکار است و دلهایشان در حسرت دیدار تو سوخته است .
اگر غربت به وحشتشان افکند یاد تو انس و آرامش آنهاست و اگر باران مصایب بر سرشان ببارد به پناه جستن از تو روى آرند . زیرا مى‏دانند که زمام همه کارها به دست توست و هر چه شود به مشیت و قضاى توست .
بارخدایا ، اگر زبانم از سؤال عاجز است یا ندانم چسان روى سؤال به درگاه تو آرم ، مرا به آنچه صلاح من در آن است ، راه بنماى و دلم را به جایى که رستگارى من آنجاست ، متوجه ساز که چنین رهنمودها از تو بعید نیست و چنین کارسازیها از تو شگفت نباشد . بارخدایا ، با من به بخشایش خود رفتار کن و به عدالت خود رفتار مکن”

خطبه ۲۱۸ نهج البلاغه

چه نام برازنده ای! پدر و مادرت با چه نیت خالص و شناختی این نام را بر عزیزی چون شما نهاده اند! شاید می دانستند شما هم مثل آن شیر زن تاریخ اسلام باعث آشکار شدن جهل جاهلان زمان خود خواهید شد.

عجب بازار مکاره ای داریم! با تبلیغات فراوان عده ای را جاسوس معرفی می کنند و سپس با چرخش ۱۸۰ درجه به استناد رافت اسلامی همان جاسوسان را با احترام و عزت آزاد و روانه خانه شان می کنند. دریغا که در حق زن تحصیل کرده و متعهد و همکیش و هموطن خود چه ظلمی روا می دارند.

نمی دانم چگونه از شما عذر خواهی کنم. شما هیچ گناهی ندارید. آرمانهای ما این بود که جامعه ای داشته باشیم بر پایه عدل و قسط که در تمام دنیا نمونه باشد، بر هیچ کس ظلمی نرود، زمینه رشد همه انسانها فراهم شود، دیگر کسانی که “من ” هستند بر ما حکومت نکنند، بلکه “ما” شویم و غبار غم و غصه و فقر و بی فرهنگی را از جامعه به شیوه ی اخلاق و سیره پیامبر (ص) بشوییم. شما از جمله کسانی بودید که آن آرمانها را باور کردید، ولی می خواستید روش ها را تغییر دهید شاید نتیجه بهتری بگیرم. ما باید ممنون شما باشیم که از “من ” به “ما ” رسیدید.

چه تصادفی! در آستانه آغاز هفته دفاع مقدس هستیم. شهدا علت حضور خود در جبهه ها را فاجعه ی زنان سوسنگرد عنوان می کردند و امروز … شهدا کجایید تا ببینید…..

البته من یک بار هم در روز عاشورا شاهد سیلی خوردن بر صورت دختری مذهبی با نام زهرا سادات بودم. جالب اینکه من به حال کسی که سیلی را زد بیشتر تاسف خوردم ، که چه جاهلانه فکر می کند که اعمالش به خاطر خداست و نمی اندیشد که چه می کند. و این داستانها تکرار تاریخ است…

نمی دانم بخندم یا گریه کنم به حال کسانی که به دنبال متهم می گردند که چرا در جامعه اینقدر بد اخلاقی و عصبانیت و تند روی است؟ که چرا در جیب جوانان ما چاقو است؟… چگونه به این افراد تفهیم کنیم که شما خود در دو سال اخیر در تمام میادین و خیابانهای شهر کارگاه آموزشی با انواع لوازم از جمله خنجر و باتوم و قمه گذاشته اید، تا دیگران یاد بگیرند اگر می خواهند به کسی که نظر مخالف آنها را دارد ضربه ای بزنند باید آنطور بزنند که بمیرد و بلند نشود.

ظاهرا آقایان ترسیدند عدالت تعریف شده با تفکر آنان خدشه دار شود و باید حکم داده شده به شما اجرا می شد. به استناد همان تعریف از عدالت خیلی ها مثل من از طرف آقایان به این جرم ها متهم هستیم. پس برای اینکه در حق شما ظلم نشده باشد اینجانب فاطمه چهل امیرانی فرزند ید الله و همسر شهید همت خانم ژیلا بدیهیان آمادگی اجرای حکم شلاق را در برای خود داریم. اما هر شلاقی که بخوریم احساس می کنیم حقمان است چون یک عمر خوابیدیم و فکر کردیم که صلاح مملکت را خسروان دانند. گرچه قلب و روح ما سالهاست تازیانه ها را تحمل کرده …..

سمیه خانم ، چند روز پیش با آسیه درباره کسانی که مورد ظلم و اذیت واقع شده اند صحبت می کردیم. می گفت: ” مامان! فکر می کنم بی غیرت شده ایم.” می خواهم جواب آسیه را اینجا بدهم … آسیه! من بی غیرت نیستم. من یک زن آذری هستم که در سایه کوههای سر به فلک کشیده آذربایجان بزرگ شده ام و مانند مردان سرزمینم آزاده ام و آزاد می اندیشم وهمانند مردان مرد تاریخ آذربایجان باغیرتم. و اگر صبر می کنیم، نه صبر زرد است بلکه هنوز معتقدیم کسانی هستند که می توانند بیدار شوند و باید به آنها فرصت داد. امیدواریم روزی برسد که همه ما با هر اعتقادی دست در دست هم سرزمینمان را آباد کنیم.

فاطمه چهل امیرانی ۲۵/۶/۹۰

اعتراف اجباری دلیل بر ردّ صلاحیت شخص نیست

2011-08-25T09:28:00.000-07:00

از محمد علی طاهری حمایت می کنیم

2011-08-25T08:28:00.000-07:00

وضعیت نامناسب جسمی قاسم شعله سعدی و کیوان صمیمی

2011-08-15T16:26:00.000-07:00

آزادی اندیشه، حق هر ایرانی از هر قوم و نژادیست

2011-08-15T16:23:00.000-07:00

شکنجه سفید هادی امینی و رمضان سعیدی

2011-08-15T16:22:00.000-07:00

۲۲ زندانی سیاسی محروم از مرخصی در بند ۳۵۰ اوین

2011-08-15T16:02:00.001-07:00

خبرگزاری هرانا - در حالی که مقامات قضایی از جمله دادستان تهران بارها ادعا کرده اند که همه زندانیان سیاسی از حق مرخصی و یا آزادی موقت بهره مند هستند، بسیاری از این زندانیان بویژه زندانیان حوادث پس از انتخابات و حامی جنبش سبز یا تاکنون از این حق استفاده نکرده اند و یا از آخرین مرخصی شان مدتها (در اغلب موارد بیش از یکسال) گذشته است.

افزایش فشار بر محمد ابراهیم زاده

2011-08-13T08:07:00.000-07:00

از فعالان مدنی و رسانه ای محبوس در زندانها حمایت کنید

2011-08-13T08:04:00.000-07:00

هرانا؛ ارجاع حکم اعدام عبدالرضا قنبری به اجرای احکام دادگاه انقلاب

2011-08-11T20:10:00.001-07:00

جمعه 21 مرداد 1390

خبرگزاری هرانا – با رد کمیسیون عفو و بخشودگی حکم اعدام عبدالرضا قنبری، معلم مازندرانی به اجرای احکام دادگاه انقلاب ارسال شد.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان حبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، قنبری دانش آموخته دوره دکتری ادبیات و زبان فارسی است و دبیرآموزش و پرورش در شهرستان ورامین به اتهام شرکت در تظاهرات روز عاشورا و فیلم برداری از آن تجمعات و ارسال آن به گروه های سیاسی مخالف نظام بازداشت و در یک پروسه ناعادلانه به اعدام محکوم شد.

نامبرده بدون حق دسترسی به وکیل و اطلاع و یا امکان اطلاع از حداقل‌هایی از موازین و حقوق قانونی خویش در دهم بهمن ۸۸، درست یکماه و چند روز بعد از وقایع ۶ دی در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی محاکمه و به اعدام محکوم شد.

رای صادره از سوی شعبه ۱۵ بلافاصله در روندی غیر قانونی به جای دیوان عالی کشور به شعبه ۳۶ تجدید نظر استان نزد قاضی زرگر ارسال شده و حکم در مورد ایشان عینا تائید می‌شود.

با رد درخواست اعاده دادرسی همسر وی با ارسال نامه به کمیسیون عفو و بخشودگی خواهان عفو این زندانی شد که پس از گذشت بیش از یکسال این درخواست رد و حکم به اجرای احکام دادگاه انقلاب ارجاع داده شد.

بی خبری از زندانی عامل فشار مضاعف بر خانواده زندانی است

2011-08-10T16:25:00.000-07:00

فشار بر فعالان ادبی و فرهنگی

2011-08-10T15:51:00.000-07:00

حسین رونقی ملکی از همه‌ی حقوق انسانی خود محروم است

2011-08-10T15:42:00.000-07:00

خبرگزاری حقوق بشر ایران - رهانا : حسین رونقی ملکی وبلاگ‌نویس و فعال حقوق بشر همچنان از حقوق قانونی و انسانی خود مبنی بر مرخصی استعلاجی و رسیدگی کامل پزشکی محروم است.

احمد رونقی ملکی پدر این وبلاگ‌نویس در خصوص آخرین وضعیت فرزندش به «خانه حقوق بشر ایران» گفت: «شب گذشته حسین را در حالی که همچنان وضعیت جسمی بسیار بدی دارد برای انجام یک سری آزمایشات به بیمارستان هاشمی‌نژاد تهران منتقل کردن و بعد از انجام آزمایش‌ها وی را بلافاصله به زندان اوین بازگرداند.»

احمد رونقی با گلایه از این‌که هیچ کدام از مسئولین قضایی و نهادهای امنیتی که جلوی مرخصی این وبلاگ‌نویس را گرفته‌اند، گفت: «حسین را دیشب باید در بیمارستان بستری می‌کردند. در آخرین ملاقاتی که با حسین داشتیم، هنوز از ناحیه کلیه و کیسه صفرای خود دچار مشکل بود و خون‌‌ریزی داشت. اما با وجودی که می‌دانند چقدر نیاز به رسیدگی پزشکی دارد، باز هم او را به زندان بازگرداند.»

وی در ادامه در خصوص پیگری‌های خود در خصوص مرخصی حسین رونقی به “خانه”ی ما گفت: «مسئولین قضایی پاسخی نمی‌دهند. ما به هر کجایی که بوده نامه نوشتیم و درخواست مرخصی استعلاجی برای حسین را مطرح کرده‌ایم، اما تاکنون مثل قبل هیچ جوابی به ما نداده‌اند. این یک کار انسانی است که فرزند من مورد درمان قرار گیرد، اما او را از همه‌ی حقوق قانونی و انسانی خود محروم کرده‌اند و این میان کسی به داد ما نمی‌رسد.»

عدم رسیدگی پزشکی به وضعیت زندانیان سیاسی همواره مورد اعتراض خانواده‌های زندانیان سیاسی و گروه‌های مدافع حقوق بشر قرار گرفته است. طی هفته گذشته، سازمان عفو بین‌امللی با انتشار بیانیه‌ای خواستار رسیدگی پزشکی به وضعیت زندانیان سیاسی در ایران از جمله حسین رونقی ملکی شده بود.

حسین رونقی ملکی در تاریخ ۲۲ آذر ماه ۱۳۸۸ در شهر ملکان در نزدیکی تبریز بازداشت و بلافاصله به بند ۲ الف زندان اوین منتقل شد. وی مدت ۱۰ ماه را در سلول‌های انفرادی این بند زندان اوین تحت فشارهای روحی و جسمی برای اخذ مصاحبه و اعترافات تلویزیونی قرار گرفت و سرانجام از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی به ۱۵ سال حبس تعزیری محکوم شد.

این حکم از سوی دادگاه تجدید نظر استان تهران عینا به تأیید رسیده و این وبلاگ‌نویس هم اکنون با وجود بیماری حاد و نیاز مبرم به درمان پزشکی در حال سپری کردن دوران محکومیت خود در زندان اوین است.

ارزشها از بین رفته اند. جایگاه معلم کجاست؟

2011-08-10T15:36:00.002-07:00